เสียงปืนนัดเดียวฉีกบรรยากาศแสนสนุกในป่าจนแตกกระจาย
“ระวัง!” ร้อยเอกมาร์คร้องเสียงดังอย่างรวดเร็ว พลางเงื้อปืนขึ้นสวนทันที
ซางอวี่และไอรีนแยกกันหลบพรางหลังต้นไม้
ตัวไอรีนสั่นไหว เธอไม่คิดเลยว่าเพิ่งออกมาได้แค่เกือบสองชั่วโมงก็ถูกซุ่มโจมตีซะแล้ว!
ช่างโชคร้ายจริง ๆ
ซางอวี่จ้องมองตรงข้ามอย่างเฝ้าระวัง
เธอเหลือบไปมองที่ใดที่หนึ่งแล้วพยักหน้าเบา ๆ
แล้วเสียงร้องอย่างตกใจของซางอวี่ก็ดังแว่วขึ้นข้างหูไอรีน “ระวัง!”
ไอรีนยังไม่ทันตั้งตัว ร่างก็ถูกซางอวี่พุ่งเข้าทับจนล้มลงกับพื้น พร้อมกับเสียง 'ฉึก' ของกระสุนที่เสียดลงเนื้อ ดังก้องจนน่าขนลุก
“ลีซา!” ไอรีนร้องออกมาอย่างตกใจ
“ฉันไม่เป็นไร” ซางอวี่พูดทั้งอดทนกับความเจ็บปวด
“ขอดูหน่อย” ไอรีนรีบพูด รีบร้อนอยากตรวจดูแผลให้ซางอวี่
“อย่าขยับ ตอนนี้อันตราย” ซางอวี่กดตัวไอรีนเอาไว้ ไม่ยอมให้เธอขยับ
น้ำตาของไอรีนไหลลงมาโดยไม่อาจรั้งไว้ได้
ร้อยเอกมาร์คและพวกตอบโต้ด้วยกำลังยิงระดม เร็ว ๆ นั้นคนที่ซุ่มโจมตีก็หนีไปแล้ว
“เวรแท้ อากรรมเดิมเลย ยิงไม่กี่นัดแล้วก็หนี”
“ลีซา ลีซา เป็นอะไรไป!” เสียงสะอื้นของไอรีนดังมา
ร้อยเอกมาร์คพาคนรีบวิ่งเข้าไป
“คุณไอรีน เป็นอะไรไปครับ?”
“ลีซาบาดเจ็บ เลือดไหลเยอะมาก เธอหมดสติแล้ว รีบกลับเร็ว รีบกลับเร็ว” ไอรีนพูดอย่างกระวนกระวาย
ช่วงนั้นซางอวี่จมอยู่ในภาวะไร้สติ
ร้อยเอกมาร์คไม่มีเวลาคิดมาก รีบอุ้มซางอวี่วิ่งไปทางฐานทัพทันที ทุกคนรีบกลับไปด้วยความเร็วสูงสุด