ห้องพักของซางอวี่
ไอรีนระมัดระวังช่วยพยุงซางอวี่นั่งลงบนเตียง
“คุณหมอลีซา ตอนนี้คุณสบายดีนะคะ”
“ไม่เป็นไร ฉันพักสักครู่ก็ดีขึ้นแล้ว”
“ฉันเห็นว่าหน้าคุณซีดกว่าตอนอยู่ในห้องผู้ป่วยอีกนะคะ”
ซางอวี่ส่ายหน้า “ก็เพราะอารมณ์ฉันขวนขวายเกินไปน่ะ
อือฮือ วันนี้ฉันก็ผองผลองจริง ๆ”
ยิ่งพูดเสียงของซางอวี่ก็ยิ่งเบาลง อารมณ์ก็ตกอยู่ในความหมองหม่น
“ไม่หรอกค่ะ ฉันว่าคุณทำถูกแล้ว
คุณหมอปีเตอร์ท้าทายคุณต่อหน้าคนทั้งโรงพยาบาลแบบเปิดเผย แต่คุณกล้าเผชิญหน้ากับเขาตรง ๆ ฉันว่าคุณเป็นคนที่เก่งกาจมากเลยค่ะ” ไอรีนชมเชย
เธอชอบนิสัยแบบซางอวี่อย่างนี้
เมื่อรู้สึกว่าตัวเองทำถูก ก็ต้องต่อสู้ด้วยเหตุผลอย่างถึงที่สุด
ถ้าทำผิด ก็จะขอโทษ
คุณหมอลีซาที่ดีงามขนาดนี้ ทำไมคุณหมอปีเตอร์ถึงมองไม่เห็นกันนะ?
ซางอวี่พูดเบา ๆ ว่า “ขอบคุณที่อยู่ข้างฉันนะ”
“วางใจเถอะค่ะ ฉันจะเป็นฝ่ายพูดให้คุณเอง” ไอรีนสัญญาอย่างจริงจัง
ซางอวี่ยิ้มให้เธอ “ไปทำงานเถอะ ไอรีน ฉันคนเดียวก็พอ”
“ค่ะ เดี๋ยวฉันช่วยหิ้วน้ำมาให้ก่อน แล้วก็เตรียมขนมกรุบกรอบให้หน่อย เวลาหิวก็กินไป กลางวันฉันจะนำข้าวมาส่งให้ใหม่นะคะ”
“ได้ ขอบใจมาก”
ซางอวี่กล่าวขอบคุณ
ก่อนจะผ่านไปไม่นาน ไอรีนก็เตรียมทุกอย่างครบถ้วน จึงหันหลังออกจากห้องพักของซางอวี่ไป
เมื่อเธอไปแล้ว ซางอวี่ลุกขึ้นเอง แล้วล็อกประตูจากด้านใน