ไอรีนจมอยู่ในความคิด ชั่วขณะหนึ่งเธอไม่รู้ว่าตัวเองไปขวางทางใครเข้า……
ทบทวนดูแล้ว เธอก็แค่พยาบาลคนหนึ่งเท่านั้น
สมัยที่ยังอยู่ในประเทศ เธอเคยไปร่วมงานหลายแห่งกับปู่ นายทหารหลายคนที่นี่จึงรู้จักเธอ
แต่เธอก็ไม่เคยใช้สิทธิพิเศษใด ๆ……
เอาเถอะ จริง ๆ ก็ใช้มาบ้างแหละ
แต่เธอเชื่อว่าตัวเองไม่เคยละเมิดผลประโยชน์ของใคร
แล้วทำไมต้องทำร้ายเธอ?
ทั้งรู้เส้นทางการเดินของเธอ ทั้งติดต่อกับกลุ่มอำนาจฝ่ายตรงข้ามได้……
งั้นคนพวกนี้ที่เป้าหมายไม่ใช่เธอแน่! แต่เป็นปู่ของเธอ!
ไม่ได้ เธอต้องโทรหาปู่
แม้จะลำบาก แต่เธอก็ต้องหาทางแจ้งให้ปู่ระวังตัวให้ได้
ความคิดของไอรีนไหลเร็วดุจสายฟ้า เธอรวบรวมอารมณ์ตัวเองได้ในพริบตาเดียว
“หมอลีซา ฉันจะส่งคุณกลับหอพักก่อนนะ”
“ได้ ขอบคุณนะไอรีน”
ไอรีนพยุงแขนข้างที่ไม่บาดเจ็บของซางอวี่ ซางอวี่ลุกขึ้นอย่างช้า ๆ
ฤทธิ์ยาที่เธอได้รับไปก่อนหน้าหมดลงแล้ว ตอนนี้เธอต้องทานความเจ็บปวดด้วยร่างกายตัวเองล้วน ๆ
ไอรีนเห็นสีหน้าของซางอวี่ซีดลงกว่าเดิมทันทีที่ก้าวได้ไม่กี่ก้าว จึงรีบพูดว่า “ฉันไปเอาวีลแชร์มา สภาพนี้เดินไม่ได้หรอก”
ซางอวี่พยักหน้า “ขอบคุณ”
ไอรีนพยุงซางอวี่ลงนั่งแล้ววิ่งไปหาวีลแชร์ทันที
เมื่อเหลือซางอวี่อยู่ตามลำพัง หมอปีเตอร์ก็เดินเข้ามา
สายตาของเขายังคงไม่เป็นมิตร
“ผมรู้ว่าการที่พวกคุณชาวเชื้อสายหวาจะหาที่ยืนในค่ายทหารได้ไม่ง่าย