>
จางเสี่ยวฉือระแวงขึ้นมาทันที
หน้าคมดุดันมองไปที่หญิงสาว “คุณจะทำอะไรนะ”
หญิงสาวไม่คิดว่าชายหนุ่มจะดุกับตัวเองขนาดนี้ จึงรีบเอ่ยขึ้นอย่างรู้สึกผิด “ขอโทษนะคะ ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไร
แค่เห็นว่าหนูน้อยคนนี้น่ารักมาก ๆ เลย
ก็เลยอยากมองเธอสักสองสามแม่คะ”
แต่จางเสี่ยวฉือยังคงหน้าเคร่งเครียด ท่าทางชัดเจนว่า “ไม่ต้องอธิบายต่อแล้ว อธิบายไปฉันก็ไม่เชื่อ เธอรีบไปให้พ้น ๆ เถอะ”
หญิงสาวถอดใจถอดหายใจยาว “ขอโทษนะคะ ฉันไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ”
พูดจบก็หันหลังเดินจากไป
ซางอวี่ขยับตัว บังเถียนเถียนไว้ทั้งตัวหลังจากตัวเธอ
ตอนนี้บนรถไฟมีคนหลากหลาย ไม่ใช่ว่าใครสักคนจะยิ้มให้แล้วจะต้องมีเจตนาดีต่อพวกเธอเสมอไป
จางเสี่ยวฉือเหนื่อยใจกับเรื่องของหญิงสาวเมื่อครู่ ยิ่งตึงเครียดเป็นพิเศษ
กลัวว่าระหว่างทางจะเจอคนเจตนาร้าย ถ้าเผลอไปทำให้พี่สะใภ้กับเถียนเถียนได้รับอันตรายขึ้นมา เขาจะกลับไปเคลียร์กับผู้บัญชาการกองพลน้อยยังไง
จางเสี่ยวฉือประสาทเกร็งทั้งร่าง
ตอนที่ซางอวี่พาเถียนเถียนนอนลงเพื่อจะนอน เขาก็ยังนั่งตัวตรงอยู่ตรงนั้น
สายตาเฝ้าระวังคนทุกคนที่เดินผ่านมาทางนี้
ซางอวี่เคาะโต๊ะเบา ๆ จางเสี่ยวฉือจึงเงยหน้ามองเธอ
“ไม่ต้องตึงเครียดขนาดนั้น ไม่เป็นไร ฉันจะอุ้มเถียนเถียนไว้เอง เธอพักบ้างก็ได้
อย่างน้อยก็นอนช่วงคืนแรกให้หลับ ถ้าจะเวรยามก็ค่อยตื่นมาช่วงคืนหลัง
แม้มีคนอยากลงมือ คนพวกนั้นก็ไม่เลือกช่วงคืนแรกหรอก”