จางเสี่ยวฉือคิดอย่างตื่นเต้น รอยยิ้มบนใบหน้าซ่อนก็ซ่อนไม่อยู่
จนทำให้เหล่าทหารคนอื่นอดรู้สึกอิจฉาไม่ได้
ทำไมจางเสี่ยวฉือถึงได้ชะตาดีแบบนี้นะ?
แล้วทำไมผู้บัญชาการกองพลน้อยถึงไว้ใจเขาขนาดนั้น ทั้งที่ฝีมือของพวกเขาก็ไม่เลว การคุ้มกันพี่สะใภ้ออกไปข้างนอกครั้งหนึ่งเป็นเรื่องเล็กนิดเดียว
หลี่เป่ย์วั่งก็ได้ยินเรื่องที่จางเสี่ยวฉือจะไปมณฑลตงพร้อมกับซางอวี่ด้วย จึงเรียกเสิ่นจื้อหนานมาที่ห้องทำการเพื่อถามรายละเอียด
เสิ่นจื้อหนานไม่ได้พูดมาก บอกเพียงว่าเป็นเรื่องการวิจัยพัฒนายา
ซางอวี่จะไปดูงานด้วยตัวเองสักครั้ง
“ที่แท้ก็เรื่องแบบนี้เอง
พาจางเสี่ยวฉือไปคนเดียวจะไหวไหม?
ระหว่างทางยังต้องดูแลเด็กอีก ไม่งั้นก็จัดการให้หลิวต้าลี่ไปด้วยเถอะ” หลี่เป่ย์วั่งพูด
“ไม่ต้อง หลิวต้าลี่ต้องอยู่ฝึกกับผม
ทหารคนนี้มีศักยภาพมาก ผมอยากให้เขาได้ฝึกมากขึ้น บางทีอาจเติบโตเป็นกำลังหลักได้เลย”
“เห็นดีกับเด็กคนนี้ขนาดนั้นเลยเหรอ” หลี่เป่ย์วั่งค่อนข้างแปลกใจ
เสิ่นจื้อหนานพยักหน้า “ความสามารถส่วนตัวของเขา ผมเห็นดีมาก”
“โอเค งั้นก็ตามใจนาย
แค่ผมยังไม่ค่อยวางใจที่น้องสะใภ้จะพาทหารรับใช้ไปคนเดียว ไม่รู้จะดูแลเถียนเถียนได้ดีไหม”
“วางใจได้ เถียนเถียนเลี้ยงง่ายมาก แล้วฝีมือของซางอวี่ถ้าเจอปัญหาก็แก้ได้เร็วอยู่แล้ว”
“ได้ ถ้านายพูดแบบนี้แล้ว ก็ทำตามแผนของพวกนาย
หลังจากนี้ถ้าต้องการความช่วยเหลืออะไรจากองค์กร บอกผมได้ทุกเมื่อ”