จางเสี่ยวฉือแอบกระซิบตอนที่ไม่มีใครสังเกตว่า “ผมแจ้งตำรวจรถไฟไปแล้ว พวกเขาจะคอยเฝ้าสังเกตผู้หญิงคนนั้น”
ซางอวี่พยักหน้า
“อีกไม่นานพอพวกเขาเดินไปตรวจตรา ผมจะหาเรื่องเดินไปเฝ้าดูแถวนั้นด้วย
พี่สะใภ้อยู่กับเถียนเถียนคนเดียวได้ใช่ไหม”
“วางใจเถอะ ฝีมือชั้นนี่แม้แต่ผู้บัญชาการกองพลน้อยยังอาจรับไม่ไหว ไปช่วยพวกเขาได้เลย”
“พี่สะใภ้สุดยอดจริง ๆ”
ซางอวี่คุยเรื่องกับจางเสี่ยวฉือเสร็จเรียบร้อย
ไม่นานนัก เห็นตำรวจรถไฟเดินผ่านมาด้านหน้า จางเสี่ยวฉือก็เดินตามไปทันที
เมื่อไปถึงตำแหน่งที่หญิงสาวนั่งอยู่ ตำรวจรถไฟก็ชี้บัตรให้เธอดู
“ตรวจตามปกติ ขอตรวจสัมภาระของคุณหน่อย”
หญิงสาวลืมตากว้าง “ทำไมต้องตรวจของฉันด้วย
ฉันเอาแค่เสื้อผ้ามาเท่านั้น พวกคุณความมันออกมา ฉันจะขี้อาย ฉันก็เป็นผู้หญิง
พวกคุณคลำของฉันไป แล้วฉันจะเอาอะไรใส่อีก”
เวลานั้นเองมีตำรวจรถไฟหญิงเดินเข้ามา เธอยิ้มแล้วพูดว่า “คุณวางใจได้ สัมภาระทั้งหมดจะให้ฉันเป็นคนตรวจเอง
ถ้ายังไม่อยากให้ตรวจที่นี่ ก็ไปข้างหน้าพร้อมพวกเราก็ได้”
หญิงสาวเบ้ปากอยากปฏิเสธ แต่ตำรวจรถไฟลงมือควักสัมภาระทุกใบของเธอออกมาซะก่อนแล้ว
ระหว่างควักของ ตำรวจก็ถามผู้โดยสารรอบ ๆ ว่า “กระเป๋าใบนี้ใครของใคร”
พอรู้ว่าของใครแล้ว กระเป๋าทุกใบก็ถูกหอบออกไปหมด
หญิงสาวเริ่มรู้สึกว่าไม่ธรรมดา
เธอจึงเดินตามท้ายตำรวจรถไฟไปยังตู้เสบียง