ชายคนนั้นเท้าเอวพูดกับเสิ่นหวยว่า “แกเป็นตัวอะไร?
กล้าดียังไงมาขัดเรื่องดี ๆ ของพี่เปียว เชื่อไหมว่าพวกเราจะจัดการแกให้พิการ?”
“ข่มขู่สินะ?” เสิ่นหวยหรี่ตาพูด “รู้ไหมว่าตอนนี้ข้อหาอนาจารมีโทษหนักแค่ไหน?”
ช่วงต้นทศวรรษ 1980 ข้อหาอนาจารยังมีโทษถึงขั้นประหารชีวิต
เสิ่นหวยมองคนกลุ่มนั้น พวกเขาต่างกระแอมอย่างไม่รู้ตัว
บรรยากาศชวนให้รู้สึกกระวนกระวายอย่างบอกไม่ถูก
“แกเป็นตัวอะไร กล้าดียังไงมาพูดแบบนี้กับพวกเรา?” ชายที่เป็นหัวหน้ากลุ่มไม่ยอมรับ ยกมือขึ้นชกเสิ่นหวยทันที
เสิ่นหวยจะปล่อยให้เขาชกโดนได้อย่างไร เขาเข็นจักรยานไปให้สหายหญิงที่ยืนอยู่ข้างหลังเบา ๆ
จากนั้นก้าวยาว ๆ เข้าไปปะทะกับชายคนนั้น จับข้อมืออีกฝ่ายไว้ ก่อนจะทุ่มข้ามไหล่เหวี่ยงออกไป
จากนั้นคนอื่น ๆ ก็รุมเข้ามาทำร้ายเขา
พูดให้ถูกคือ เสิ่นหวยคนเดียวรุมทำร้ายคนหลายคน
พวกนั้นถูกเสิ่นหวยเล่นงานจนไม่มีแรงแม้แต่จะตอบโต้
คนหลายคนนอนอยู่บนพื้น ส่งเสียงร้องครวญครางจนดึงดูดความสนใจของนักศึกษาที่เดินผ่านไปมา
มีคนไปแจ้งตำรวจ ไม่นานตำรวจก็มาถึงหลายคน
เสิ่นหวยหยิบบัตรนักศึกษาออกมา แล้วอธิบายเหตุการณ์ให้พวกเขาฟัง