วันนี้เสี่ยวเถาไม่อยู่บ้าน เสี่ยวซื่อจึงต้องออกไปซื้อของคนเดียว
ข้างนอกลมแรงมาก ตอนเขาวิ่งไปถึงร้านค้าสหกรณ์ ฝนก็เริ่มตกปรอย ๆ แล้ว
เขาซื้อแป้งมาหนึ่งชั่ง ตัวน้อย ๆ กอดแป้งหนึ่งชั่งไว้แน่นแล้ววิ่งกลับบ้าน
แต่พอมาถึงตรอกแห่งหนึ่ง จู่ ๆ ก็มีหญิงชราคนหนึ่งเดินตรงมาจากฝั่งตรงข้าม
หญิงชรามองเขาพลางยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่เรียกว่าเป็นมิตรได้ไม่เต็มปาก
เสี่ยวซื่อรู้สึกกลัวขึ้นมาเล็กน้อย
เขาอยากหนี แต่ด้านหลังกลับมีลุงแปลกหน้าคนหนึ่งโผล่มาอีกคน ชายคนนั้นอุ้มเขาขึ้นมาในคราวเดียว
ในหัวของเสี่ยวซื่อมีคำสามคำผุดขึ้นมา: คนลักพาตัว
เขาไม่ใช่ไม่รู้ว่ามีสัตว์เดรัจฉานอย่างคนลักพาตัวอยู่ ก่อนหน้านี้ตอนพี่อวี้กำชับอวี้เสี่ยวเถาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาก็ได้ยินด้วย
พี่อวี้เลยถือโอกาสเล่าให้เขาฟังด้วยว่าคนลักพาตัวน่ากลัวแค่ไหน
ถ้าถูกคนลักพาตัวจับไป ต่อจากนี้ก็จะไม่มีวันได้กลับบ้านอีก
จะถูกคนลักพาตัวพาไปส่งที่ไหนก็ไม่รู้
หลังจากนั้นก็ไม่มีวันได้ใช้ชีวิตดี ๆ อีก
ไม่มีข้าวกินให้อิ่ม
เด็กทุกคนล้วนหวาดกลัวคนลักพาตัวอย่างถึงที่สุด
ไม่นานเสี่ยวซื่อก็หมดแรงดิ้นอยู่ในมือของลุงแปลกหน้า
ทั้งสองโยนเขาลงบนเกวียนที่จอดอยู่ข้าง ๆ แล้วใช้กระสอบป่านเก่า ๆ คลุมไว้