โจวผิงโวยว่า “พี่ใหญ่ พี่ตีผมเหรอ?”
“ฉันตีแกแล้วจะทำไม? ฉันจะอัดแกให้ตาย!”
จากนั้นโจวซานก็เตะเข้าที่ท้องของโจวผิงเต็มแรงอีกครั้ง
โจวผิงร้องลั่น ก่อนจะล้มโครมลงกับพื้น
“พี่ใหญ่ พี่ใหญ่ อย่าตีแล้ว!” จางเสี่ยวชุยโยนเมล็ดแตงโมในมือทิ้ง ร้องลั่นพลางพุ่งเข้าใส่โจวซานทันที
“พี่ใหญ่ทำแบบนี้กับคนอื่นไม่ได้นะ
เข้าบ้านมาก็ตีคนเลยได้ยังไง
ถึงโจวผิงจะทำอะไรไม่ถูกต้อง พี่ก็บอกกันดี ๆ สิ
ทำไมถึงลงไม้ลงมือกับคนได้
พี่รังแกคนเกินไปแล้วจริง ๆ”
โจวผิงกุมท้องร้องโอดครวญ “พี่ใหญ่ พี่ตีผมเจ็บจะตายอยู่แล้ว
หมอ! รีบเรียกหมอมาช่วยผมเร็ว!”
“ช่วยแกเหรอ?
พวกแกสองคนลงมือกับเด็กตัวแค่นี้ได้ยังไง?
ทั้งต่อยทั้งเตะเด็กตัวเล็ก ๆ แบบนี้!
โจวผิง จางเสี่ยวชุย ฉันขอเตือนพวกแกไว้ ต่อไปถ้าฉันเจอรอยแผลบนตัวเสี่ยวซื่อแม้แต่รอยเดียว ฉันจะไล่พวกแกกลับบ้านเกิด!” โจวซานตวาดลั่น
โจวผิงกับจางเสี่ยวชุยสะดุ้งพร้อมกัน
ทั้งสองได้สติ รีบก้มหัวงอหลังขอโทษโจวซาน
“พี่ใหญ่ ขอโทษค่ะ ทำให้พี่ไม่สบายใจ
พวกเราก็หวังดีกับเด็กเหมือนกัน เห็นเด็กทำผิดก็เลยควบคุมอารมณ์ไม่อยู่”