เสิ่นเหอผิงมองไปยังที่ไกลด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เจียงหว่านเยวี่ยตกใจจนเผลอกอดเสิ่นหวยไว้
ซางอวี่รีบพุ่งเข้าไปในลานบ้าน คว้ากล่องยาของตัวเองแล้วเดินออกไปทันที
เสิ่นจื้อหนานก็เดินออกมาจากห้อง
“ผมไปด้วย”
ตอนนี้ร่างกายของเสิ่นจื้อหนานฟื้นตัวขึ้นมาบ้างแล้ว แม้ยังไม่กลับไปอยู่ในสภาพเหมือนแต่ก่อน แต่สมองของเขาไม่มีปัญหาแม้แต่น้อย หากไปด้วยย่อมช่วยอะไรได้แน่
ซางอวี่พยักหน้า
ทั้งคู่รู้ดีว่าบนภูเขาต้องเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแน่ ไม่รู้ว่าสายลับจุดระเบิด หรือสหายที่ขึ้นเขาไปเหยียบกับระเบิดเข้า
ไม่ว่าจะเป็นกรณีไหน สถานการณ์ก็ย่อมเลวร้าย
เสิ่นจื้อหนานมีประสบการณ์ด้านการบัญชาการ จึงช่วยควบคุมสถานการณ์หน้างานได้ ส่วนซางอวี่ก็ช่วยกู้ภัยได้
ซางอวี่หยิบยาขวดหนึ่งออกมาจากมิติพกพา เทยาออกมาสองเม็ดแล้วยื่นให้เสิ่นจื้อหนาน
เสิ่นจื้อหนานรับมาแล้วกลืนลงไปทันที
“ไปกันเถอะ”
เสิ่นจื้อหนานรับคำแล้วก้าวตามซางอวี่ ทั้งสองรีบเดินออกไป
เมื่อถึงประตู ซางอวี่หันไปบอกเจียงหว่านเยวี่ยว่า “คุณพ่อคุณแม่อยู่บ้านระวังตัวด้วยนะคะ ถ้ารู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ ให้รีบไปหลบในอุโมงค์หลบภัยค่ะ”
“ไม่ต้องห่วงทางบ้านหรอก แต่ตอนนี้สภาพร่างกายของจื้อหนานไหวไหม” เจียงหว่านเยวี่ยมองเสิ่นจื้อหนาน
“คุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วงครับ ผมจะทำแค่สิ่งที่ตัวเองทำไหว” เสิ่นจื้อหนานปลอบเจียงหว่านเยวี่ย ก่อนจะรีบออกจากบ้านไปพร้อมกับซางอวี่
ทั้งสองวิ่งขึ้นเขาอย่างรวดเร็ว
เสิ่นจื้อหนานวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าวก็พบว่าตอนนี้สมรรถภาพร่างกายของเขาดีขึ้นกว่าเดิมมาก กระทั่งรู้สึกคล้ายกำลังฟื้นกลับไปอยู่ในสภาพเหมือนแต่ก่อนแล้ว