ซางอวี่พยักหน้าเบา ๆ อย่างแนบเนียน เป็นสัญญาณให้ผู้เฒ่าจางรู้ว่าเธอได้ยินแล้ว
ห้องสอบสวน
นี่เป็นครั้งแรกที่ซางอวี่นั่งอยู่ในฐานะผู้ถูกสอบสวน เธอรู้สึกว่าสถานการณ์นี้ช่างน่าประหลาดอยู่ไม่น้อย
ตอนนี้ในห้องสอบสวนมีเพียงซางอวี่คนเดียว
ตำรวจหนุ่มที่เพิ่งพาเธอเข้ามารินน้ำให้เธอหนึ่งแก้ว แล้วก็หมุนตัวเดินออกไป
ซางอวี่ประคองแก้วน้ำไว้ด้วยสองมือ เขย่าเบา ๆ แล้วก็เห็นผงยาที่ยังละลายไม่หมดอยู่ก้นแก้ว
มุมปากของเธอยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง ๆ เธอไม่คิดเลยจริง ๆ ว่าการสอบสวนเธอจะถึงขั้นใช้วิธีวางยากันด้วย...
หรือว่าจะเป็นยาที่มีผลต่อจิตประสาท อยากควบคุมเธอ ทำให้เธอควบคุมอารมณ์ไม่ได้?
เพื่อให้เธอพูดสิ่งที่พวกเขาคาดหวังไว้ แล้วค่อยใช้วิธีการรุนแรงทำให้เธออารมณ์พังทลาย?
ซางอวี่ยกแก้วขึ้นจรดริมฝีปากแล้วดม เธอรู้ว่าต้องมีใครบางคนแอบจับตาดูเธออยู่แน่
ซางอวี่จึงยกมือขึ้นทำทีดื่มน้ำ แล้วเทน้ำลงในมิติพกพาอย่างแนบเนียน
สิบนาทีต่อมา
ชายหนุ่มอายุราวยี่สิบห้าหรือยี่สิบหกปีคนหนึ่งเดินเข้ามา
ชายหนุ่มถือสมุดบันทึกเล่มหนาไว้ในมือ พอเข้ามาก็ไม่พูดอะไรสักคำ ก่อนจะโยนสมุดลงบนโต๊ะดังปัง เสียงดังสนั่น
ซางอวี่มองชายหนุ่มด้วยสีหน้าเรียบเฉยตลอดเวลา
ชายหนุ่มใช้ขาเตะเก้าอี้ให้เลื่อนออกไป ขาเก้าอี้เสียดสีกับพื้นจนเกิดเสียงแสบแก้วหู
เขาจ้องซางอวี่ไม่วางตา เมื่อเห็นว่าเธอยังคงมีสีหน้าเป็นปกติ ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้