โจวเจี้ยนหมินพาคนรีบมาถึงหน้าห้องสอบสวน เห็นชายคนนั้นยื่นมือจะคว้าแขนซางอวี่
ท่ามกลางสายตาของทุกคน ในชั่วขณะที่มือของชายคนนั้นยื่นเข้ามา ซางอวี่ก็คว้าข้อมือของเขาไว้ได้ทัน
เธอหันหลังให้ทุกคน แต่หันหน้าเผชิญกับชายคนนั้น เขาจึงเห็นรอยยิ้มที่มุมปากของซางอวี่ได้อย่างชัดเจน
แม้สมองของเขาจะตอบสนองช้ากว่าเดิมเล็กน้อย แต่ก็ยังสัมผัสได้ถึงอันตราย
เห็นเพียงซางอวี่ใช้มือข้างเดียวคว้าข้อมือของเขาไว้ แล้วออกแรงดันศอกไปข้างหน้า กระแทกเข้าที่อกของเขาเต็มแรง
จากนั้นชายคนนั้นก็รู้สึกเหมือนฟ้าดินพลิกหมุน ก่อนถูกซางอวี่เหวี่ยงออกไป
ร่างของเขาลอยไปไกลสามสี่เมตร ก่อนกระแทกพื้นอย่างแรง จนเห็นดาวพร่างพรายเต็มตา
เมื่อเขาลืมตาขึ้นและเริ่มมองเห็นสิ่งต่าง ๆ ได้ชัดเจน สิ่งแรกที่เห็นก็คือสีหน้าตกตะลึงของโจวเจี้ยนหมินกับคนอื่น ๆ
ทุกคนเงียบไปชั่วขณะ บรรยากาศตอนนี้ช่างน่าอึดอัดจริง ๆ...
ชายคนนั้นพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้น แต่ความเจ็บปวดรุนแรงแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เขาออกแรงอยู่สองครั้งก็ยังลุกไม่ขึ้น
โชคดีที่เขาไม่ได้มาคนเดียว ลูกน้องของเขาเห็นชายคนนั้นล้มอยู่บนพื้น จึงรีบเข้ามาพยุงขึ้น พร้อมถามด้วยความเป็นห่วงว่า “ท่านหัวหน้าเติ้ง เป็นอย่างไรบ้างครับ”
ชายคนนั้นเจ็บไปทั้งตัว ราวกับอวัยวะภายในถูกกระแทกจนสั่นสะเทือนไปหมด
ตอนที่กำลังจะอ้าปากพูด เขาก็รู้สึกถึงรสคาวหวานในลำคอ จึงพยายามกลั้นความรู้สึกนั้นเอาไว้
เขาพยุงตัวด้วยมือของลูกน้อง แล้วจ้องซางอวี่เขม็ง “คุณกล้าทำร้ายผมเหรอ”