เสิ่นจื้อหนานอยู่อยู่บ้านเป็นเพื่อนซางอวี่อีกสามวัน
สามวันนี้ หลินเซียวเซียวมาตรวจอาการบาดเจ็บของซางอวี่ทุกวัน
อาการของซางอวี่ฟื้นตัวขึ้นมากจนเห็นได้ด้วยตาเปล่า
แต่เธอยังเดินได้อิสระไม่ได้ แม้แต่ล้างหน้า สวมเสื้อผ้าก็ยังต้องมีคนช่วย
เรื่องพวกนี้ เสิ่นจื้อหนานจะทำให้ก่อนออกจากบ้านตอนเช้า
ทางกองทหารรู้ว่าซางอวี่บาดเจ็บ ก็ไม่ได้มอบหมายภารกิจภายนอกให้เสิ่นจื้อหนานทำอะไร
เขาไปทำงานตอนเช้า และเลิกงานกลับบ้านได้ตามปกติตอนเย็น
ช่วงกลางวัน เจียงหว่านเยวี่ยจะอยู่ดูแลซางอวี่ที่บ้าน
งานของเธอยังวางไว้ชั่วคราว
ในสายตาของเจียงหว่านเยวี่ย ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าสุขภาพของซางอวี่อีกแล้ว
เสิ่นหวยกลับไปเรียนหนังสือได้อีกครั้ง
ทุกเช้าก่อนไปโรงเรียนเขาจะแวะมาทักทายซางอวี่ พอเลิกเรียนก็รีบมาดูซางอวี่เป็นอย่างแรก เพื่อให้แน่ใจว่าอาการเป็นอย่างไร
หลายวันมานี้ภายในกองทหารก็เงียบสงบผิดปกติ ให้ความรู้สึกเหมือนความเงียบก่อนพายุจะถล่ม
วันที่ห้าที่ซางอวี่อยู่บ้านพักฟื้น คนที่ชั้นบนของคณะกรรมการส่งมายังมณฑลหนานก็มาถึง
พอคนนั้นมาถึง สิ่งแรกที่ต้องการพบคือซางอวี่
เมื่อเห็นหลี่เฉิงในบ้านตัวเอง ซางอวี่ก็อึ้งไป
“เลขาฯ หลี่? หรือตอนนี้ควรเรียกหัวหน้าหลี่แล้ว?”
หลี่เฉิงพยักหน้า “อืม ใช่แล้ว
ผมถูกย้ายมาที่เมืองตงนี่แล้ว ฝั่งคณะกรรมการที่นี่เกิดเรื่องขึ้นหลายอย่าง
ข้างบนให้ผมมาดูสถานการณ์ พยายามรักษางานไว้ให้มั่นคง“