โรงพยาบาลอำเภอ ชั้นดาดฟ้า
ชั้นนี้แทบไม่มีใครเดินผ่านไปมา
ยิ่งหลินไป๋จัดการอย่างตั้งใจ ตอนนี้จึงเงียบสนิท
ตอนซ่งฉีอานพาซางอวี่ขึ้นไป ทั้งคู่ก็เห็นคนที่พวกเขาเรียกว่า “ลุงหู” ยืนอยู่ตรงประตู เขาคือหมอที่ดูแลซ่งฉีอานและพวกพ้อง
“สวัสดีครับ สหายซาง ผมชื่อหูกว่าง ยินดีที่ได้รู้จักครับ”
“สวัสดีค่ะ หมอหู”
“ผมไม่ถึงกับเป็นหมอหรอกครับ เป็นแค่หมอเร่ร่อนหาเลี้ยงชีพเท่านั้น เทียบกับพวกคุณไม่ได้เลย ได้มีโอกาสเรียนรู้จากคุณหมอทั้งสองคน ถือเป็นเกียรติมากครับ”
ลุงหูอายุห้าสิบปีแล้ว เวลาพูดก็มักยิ้มแย้ม ไม่มีทางดูออกเลยว่าครั้งหนึ่งเขาเคยใช้มีดผ่าตัดเล่มเดียวปลิดชีวิตทหารญี่ปุ่นไปถึงสี่คน
แน่นอนว่าเรื่องนี้ซางอวี่ได้ยินจากซ่งฉีอานในภายหลัง
ก่อนหน้านี้ซางอวี่คิดมาตลอดว่าลุงหูเป็นหมอผู้สุภาพอ่อนโยน
หลังทักทายกันตามมารยาทสั้น ๆ ทั้งสามก็เข้าไปในห้องผ่าตัดพร้อมกัน
ซ่งฉีอานกับซ่งเจิงเจิงรออยู่ในทางเดิน
แสงไฟสลัวสีเหลืองยิ่งทำให้บรรยากาศเงียบงันดูอึดอัดกดดัน
ซ่งเจิงเจิงอดเดินวนไปมาไม่ได้
“พ่อจะไม่เป็นอะไรใช่ไหม ฉีอาน”
ซ่งฉีอานพยักหน้า
“ป้าลองนั่งพักสักครู่ไหม ป้าเดินไปเดินมาจนหนูเวียนหัวแล้ว”
“ไม่ได้ ป้านั่งไม่ลง ตอนนี้ป้าตื่นเต้นจนแทบแย่แล้ว” ซ่งเจิงเจิงพูด
หล่อนมองแสงไฟด้านใน ก่อนจะอดไม่ได้จนเดินไปที่ประตูแล้วมองผ่านกระจกเข้าไป
ถึงจะมองอะไรไม่เห็นเลย หล่อนก็ยังพยายามเพ่งมองอยู่ดี
ซ่งฉีอานถอนหายใจเบา ๆ เขาเข้าใจความรู้สึกของป้าดี เพราะตัวเขาเองก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน