ซางอวี่อยู่ในมิติพกพา แอบฟังข้างกำแพงอยู่
ครุ่นคิดว่า จะทำอย่างไรถึงจะรู้ได้ว่าพ่อของหลิวหลานแท้จริงแล้วเป็นใคร
สัญชาตญาณบอกเธอว่า พ่อของหลิวหลานคงเป็นคนที่เธอเคยเห็นมาก่อน
ผู้ทรงอำนาจสูงส่งคนหนึ่ง
ขณะที่ซางอวี่กำลังคิดอยู่นั้น ก็เห็นหลิวหลานหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมา เธอมองรูปนั้น ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจเผารูปถ่ายใบนั้นทิ้ง
หลิวหลานเพิ่งเดินออกไปข้างนอก จุดไฟ และกำลังจะโยนรูปถ่ายลงกองไฟ ก็บังเอิญได้ยินเสียงของหนักล้มพื้นดังมาจากห้องของหยางฟาน
เธอรีบโยนรูปถ่ายในมือลงกองไฟทันที ไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองแม้สายตาเดียว แล้ววิ่งเข้าไปในบ้าน
ถ้าเธอหันกลับไปมองก็จะเห็นว่า มีเงามือใบหนึ่งรับรูปถ่ายใบนั้นเอาไว้
ซางอวี่เดินตามหลิวหลานอยู่ตลอด เธออยากเห็นว่าในรูปเป็นคนอยู่ ไม่คิดว่าหลิวหลานจะถูกดึงความสนใจไป เธอจึงได้นำรูปถ่ายเข้ามาในมิติพกพาได้
หลังนำรูปเข้ามาแล้ว เธอรีบหยิบกระดาษถ่ายรูปขนาดเท่ากันจากในมิติออกมาโยนลงกองไฟ
หลิวหลานกลับออกมาเร็วมาก
เธอเดินไปที่เตาไฟ เห็นรูปถ่ายที่ถูกเผาไปจนหมดสิ้นข้างใน ก็โล่งใจขึ้นนิดหน่อย “โชคดีที่เพิ่งนั้นตกลงไปในกองไฟ”
หลิวหลานหันกลับเข้าห้องไป
เมื่อครู่หยางฟานไม่ระวังทำแก้วน้ำหลุดมือแตก
หลิวหลานเข้าไปดูลูกอีกครั้ง แน่ใจว่าอารมณ์ของเขาสงบลงแล้ว จึงกลับไปเก็บข้าวของต่อ มีของบางอย่างที่ห้ามทิ้งไว้ เดี๋ยวก็จะเผาไปพร้อมกันเลย
รูปถ่ายใบนั้นเป็นรูปเดียวที่เธอถ่ายคู่กับพ่อ
ตั้งแต่นานมาแล้ว พ่อก็เคยบอกให้เธอเผาทิ้ง อย่าเก็บไว้ กลัวว่าต่อไปจะมีปัญหา