“ความหมายของคุณคือ เส้นทางนั้นถูกตัดขาดไปแล้ว?”
“กำลังตัดอยู่ในระหว่างนั้น ว่าจะตัดได้เด็ดขาดแค่ไหน ต้องดูกันต่อไป” ซางอวี่กล่าว
“ดีมาก ตอนนี้ฉันจะส่งเอกสารนี้ให้เธอ เธอจะปลอดภัยจริง ๆ หรือ?” หลี่เฉิงถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
ช่วงเวลานี้เขาแบกแรงกดดันไว้หนักเกินไป
จริง ๆ แล้วเขาไม่อยากเป็นหัวหน้าแผนกเลยสักนิด
สายตาคนจำนวนมากจ้องมองเขาอยู่ เขาต้องใช้ด้านที่หนักแน่นมาปิดบังความคิดจริงของตัวเอง
เขาอยากลาออกจากตำแหน่งนี้ อยากไปให้ไกล ๆ จะไปที่ไหนก็ได้
ไม่อยากอยู่ตรงนี้เผชิญชีวิตแบบนี้อีกต่อไปแล้ว
ซางอวี่มองออกว่าหลี่เฉิงเหนื่อยล้าแค่ไหน
เธอมองหลี่เฉิงแล้วพูดว่า “ถ้าคุณเต็มใจ ฉันส่งคุณไปเมืองกังได้”
ซางอวี่นึกถึงซ่งฉีอานขึ้นมาได้ทันที หลายครั้งที่เธอไปหาซางหมิง แต่ก็ไม่เคยถามถึงเรื่องของซ่งฉีอานเลย
ยุ่งจนเกินไป จนเผลอลืมตัวตนของซ่งฉีอานไปเสียสนิท
ไว้มีโอกาสไปอีกครั้งค่อยหาโอกาสคุยกับเขาให้เข้าใจกัน
“ส่งฉันไปเมืองกัง?” หลี่เฉิงแปลกใจไม่น้อย
“นโยบายทางเมืองกังกับทางนี้ของเราไม่เหมือนกัน
ถ้าคุณกังวลว่าอยู่ที่นี่จะไม่มั่นคง ก็ไปใช้ชีวิตอยู่ที่เมืองกังสิ
พอวันหน้าประเทศพัฒนาขึ้น เรื่องแบบนี้มันผ่านไปได้
เมื่อไหร่อยากกลับมาก็กลับมา คุณพาหลิวหลานกับเด็ก ๆ ไปด้วยกันก็ได้” ซางอวี่กล่าว
อยู่นานครู่หนึ่ง หลี่เฉิงก็เงยหน้าขึ้นมองซางอวี่ทันที
“คุณจะส่งพวกเราไปเมืองกังจริง ๆ และรับประกันได้ว่าพวกเราจะใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นอย่างมั่นคง?”