“ซางอวี่ อย่าทำอะไรบุ่มบ่าม
ถ้าเธอลงมือกับฉันตอนนี้ คนที่อยู่ข้างหลังไม่มีทางปล่อยเธอไปแน่
ถึงตอนนั้นเธอก็ต้องตายตามฉันไปด้วย” เติ้งซินพูดอย่างใจเย็น
ซางอวี่หัวเราะเบา ๆ “ในเมื่อฉันกล้าลงมือกับคุณ คนที่อยู่ข้างหลังพวกนั้นฉันก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจอยู่แล้ว
คุณคิดว่าฉันขับรถไม่เป็น หรือคิดว่าฝีมือยิงปืนของฉันสู้พวกเขาไม่ได้?”
ปืนของซางอวี่จ่ออยู่ที่ขมับของเติ้งซิน เธอกดมันลงเล็กน้อย
เติ้งซินจับพวงมาลัยไว้ให้มั่น รถพลันเร่งความเร็วขึ้น
แต่ปืนที่จ่อขมับเขายังคงนิ่งสนิท
“คุณประเมินฉันต่ำไปทุกครั้งจริง ๆ” ซางอวี่พูดพลางยิ้ม
เติ้งซินพยายามสงบสติอารมณ์
“คุณต้องการอะไร?”
“บอกฉันมา คนที่กองทหารส่งมารับพวกคุณเป็นใคร?
ฉันต้องมั่นใจว่าสามีของฉันปลอดภัย” ซางอวี่กล่าว
“คุณมั่นใจขนาดนั้นเลยหรือว่าจะหนีจากมือพวกเราไปได้?”
“คุณไม่ได้พูดเองหรือว่าถ้าฉันรักษาคนที่คุณต้องการให้รักษาหายแล้ว คุณก็จะปล่อยฉันไป
หรือว่าตั้งแต่แรกคุณก็ไม่เคยคิดจะปล่อยฉันไป?” ซางอวี่ถาม
ความอึดอัดและความรู้สึกไร้หนทางในใจเติ้งซินพลันปะทุขึ้นมาอีกครั้ง
เขารู้ว่าซางอวี่รู้ว่าเขาไม่ได้คิดจะปล่อยเธอไป แต่เธอก็ยังจงใจถามคำถามนี้ต่อหน้าเขา
“เปลี่ยนเป็นเงื่อนไขอื่น” เติ้งซินกล่าว “ฉันทรยศคนของตัวเองไม่ได้”
“ฉันไม่ได้กำลังต่อรองกับคุณ
เติ้งซิน คนที่พวกคุณอยากให้ฉันรักษาจะหายหรือไม่หาย ก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉันมากนัก