ซางอวี่มองคนกลุ่มนั้นที่เห็นได้ชัดว่ากล้ำกลืนความโกรธไว้เต็มอก แต่ก็จำต้องถอยออกไป เธอหมุนปืนบนปลายนิ้วหนึ่งรอบ ก่อนเก็บกลับเข้ากระเป๋าอย่างคล่องแคล่ว
ท่วงท่าของเธอทั้งสง่างามและคล่องแคล่ว ทำให้เติ้งซินตาเป็นประกาย ก่อนแววตาจะฉายความรู้สึกลึกล้ำยิ่งขึ้น
แน่นอนว่าเขาเคยสืบประวัติของซางอวี่มาแล้ว และรู้ว่าเธอคือทายาทตัวจริงของพ่อค้าผู้ร่ำรวยที่สุดในไห่เฉิง ซึ่งถูกสลับตัวไปตั้งแต่เกิด
เธอเคยใช้ชีวิตอยู่ในชนบทมานานกว่าสิบปี หลังถูกพาตัวกลับมาได้ไม่นาน ก็ถูกบังคับให้แต่งงานกับเสิ่นจื้อหนาน ซึ่งตอนนั้นยังเป็นผู้ป่วยภาวะพืช
จากเส้นทางชีวิตของซางอวี่ เธอไม่มีโอกาสได้ติดต่อกับคนที่เรียนวิชาแพทย์เลย
ต่อให้สมมติว่าเธอได้พบกับผู้มีอิทธิพลคนหนึ่งที่ไปอยู่ชนบท และแอบสอนวิชาแพทย์ให้เธอ แล้วฝีมือการต่อสู้ของเธอไปเรียนมาจากไหนกัน
จะมีใครที่เชี่ยวชาญวิชาแพทย์ไปพร้อมกับใช้ปืนได้คล่องแคล่วขนาดนี้ ทั้งยังฝึกฝนจนมีฝีมือการต่อสู้ยอดเยี่ยมได้อีก
เขารู้ว่าซางอวี่เคยระเบิดกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งที่โรงงานแป้งร้างจนราบคาบ
ข่าวเรื่องนั้นถูกปิดเอาไว้ทันที เหตุการณ์ดังกล่าวถึงกับทำให้คนจากกองทหารตื่นตัว ฝั่งของเติ้งซินก็ได้รับข่าวเช่นกัน
ซางอวี่ไม่ธรรมดากว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก และคนที่อยู่เบื้องหลัง คอยสอนสิ่งต่าง ๆ ให้เธอมากมายก็ยิ่งไม่ธรรมดา
เติ้งซินยิ่งอยากรู้อยากเห็นขึ้นไปอีก...
ซางอวี่มองเติ้งซิน “ไม่พาฉันไปดูคนที่พวกคุณจะให้ฉันรักษาหรือ จะยืนอุดอู้อยู่ตรงนี้ทั้งวันเลยหรือไง”