“สหาย ขึ้นรถคนอื่นตามใจแบบนี้ไม่ค่อยสุภาพนะ?” ซางอวี่ถามด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร
เมื่อเห็นท่าทีของซางอวี่ หญิงสาวก็รู้สึกไม่มั่นใจขึ้นมาชั่วขณะ แต่พอหันไปเห็นพวกของตัวเองที่อยู่ด้านหลัง ความมั่นใจก็กลับมาเต็มเปี่ยมทันที
“สาวน้อย ส่งรถมาให้เรา แล้วเราจะไม่ทำอะไรเธอ
ถ้าเธอถึงกับยอมทิ้งชีวิตเพื่อรถคันนี้ เราก็ส่งเธอลงไปก่อนก็ได้” หญิงสาวพูดอย่างดุดัน
ซางอวี่หัวเราะเบา ๆ จากนั้นก่อนที่หญิงสาวจะทันได้ตั้งตัว เธอก็คว้าผมอีกฝ่ายไว้แล้วออกแรงเหวี่ยงร่างหญิงสาวไปตรงหน้าพวกผู้ชายกลุ่มนั้น
ไม่มีใครคาดคิดว่าซางอวี่จะมีแรงมากขนาดนี้
พวกเขาถอยหลังไปสองสามก้าวตามสัญชาตญาณ จากนั้นก็มองหน้ากันไปมา รู้สึกว่าการถอยเมื่อครู่ทำให้เสียหน้า
พวกเขาจึงพากันพุ่งเข้าใส่ซางอวี่
“นังตัวดี รนหาที่ตาย!”
สามนาทีต่อมา ทุกคนก็นอนกองอยู่บนพื้น
ซางอวี่มองพวกเขาจากด้านบน “ถนนสายนี้มีคนสัญจรไปมาตลอด
กลางวันแสก ๆ ในเวลาแบบนี้ พวกคุณกลับมาดักปล้นรถอยู่ที่นี่ คงหมดหนทางแล้วสินะ”
“เธอ...เธอพูดเหลวไหลอะไร พวกเราแค่อยาก...อยากได้รถไปขับเล่น ไม่มีทางหมดหนทางอะไรทั้งนั้น!”
ซางอวี่ถามต่อ “แล้วจะเอารถคันนี้กลับไปให้ใครใช้?”
ผู้ชายคนนั้นรู้ตัวว่าพูดพลาด จึงรีบหุบปากทันที
หญิงสาวจ้องซางอวี่อย่างเคียดแค้น ราวกับอยากใช้สายตาเฉือนเนื้อเป็นชิ้น ๆ
แต่ตอนพวกเขายังยืนอยู่ ซางอวี่ยังไม่กลัว นับประสาอะไรกับตอนนี้ที่พวกเขาล้มกองอยู่บนพื้น