เสิ่นจื้อหนานลุกขึ้นเตรียมออกไปดู ก็เห็นชายคนหนึ่งเดินเข้ามาทางประตูที่เปิดค้างอยู่
“เลขาฯ หลี่อยู่ไหมครับ”
หลี่เฉิงเห็นคนที่เดินเข้ามาแล้ว ก็พบว่าเป็นหัวหน้าทีมจางจากกองรถของเทศบาล
เขากับหัวหน้าทีมจางสนิทกันมาตลอด ครั้งก่อนที่พาซางอวี่กับคนอื่น ๆ มาส่ง ก็เป็นหัวหน้าทีมจางที่ขับรถมา
หลี่เฉิงรีบก้าวออกไป “มีอะไรหรือครับ พี่จาง”
“เกิดเรื่องแล้ว” หัวหน้าทีมจางกำลังจะพูด แต่พอเห็นเสิ่นจื้อหนานกับหลินไป๋ก็กลืนคำพูดลงคอ “รีบกลับไปกับผมเดี๋ยวนี้ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว”
“ครับ ผมไปกับคุณเดี๋ยวนี้”
หลินไป๋เดินตามมาด้วย “ผมไปกับพวกคุณด้วยครับ”
“ไม่สะดวกครับ หมอหลิน”
หลินไป๋เห็นสีหน้าของหัวหน้าทีมจางผิดปกติชัดเจน คิดว่าอาจเกิดเรื่องอะไรขึ้นที่ที่ว่าการอำเภอ แต่วันนี้เขาลางานช่วงเช้าไว้แล้ว จึงไม่รีบร้อนกลับไป
“งั้นพวกคุณรีบไปเถอะครับ”
หัวหน้าทีมจางคว้าแขนหลี่เฉิงแล้วลากออกไป “ผมขับรถเอง รถของคุณจอดไว้ที่นี่ ให้หมอหลินขับกลับไปก็แล้วกัน”
หลี่เฉิงเดินมาถึงหน้าประตูแล้วโยนกุญแจรถให้หลินไป๋
หลินไป๋คิดในใจ: ปัญหาคือผมขับรถไม่เป็นน่ะสิ
“พี่เขย เอารถไปส่งที่กองรถโดยตรงเลยนะครับ” หลี่เฉิงพูดจบก็รีบตามหัวหน้าทีมจางขึ้นรถของเขาไป
รถแล่นจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งฝุ่นตลบไว้เบื้องหลัง
หลินไป๋เดินตามไปสองก้าว แล้วแกว่งกุญแจรถในมือ
ซางอวี่ได้ยินเสียงจึงออกมาดูด้วย
“ถ้าคุณขับรถไม่เป็น ตอนกลับก็ขี่จักรยานของฉันกลับไปก่อนก็ได้
“บ่ายนี้ฉันต้องเข้าอำเภอไปโทรศัพท์ เดี๋ยวฉันขับรถไปส่งให้ แล้วค่อยขี่จักรยานของฉันกลับมา” ซางอวี่บอก