ซางอวี่ไม่รู้เลยว่าเขากำลังจินตนาการอะไรอยู่ ถ้ารู้ต้องหัวเราะเยาะเขาแน่ ตัวดีนักหรือไง? ในเมื่อสุดท้ายก็ยังเป็นผัวที่กลัวเมียอยู่ดี!
เสิ่นจื้อหนาน: ขอให้เหลียวแลหน้าฉันบ้างสักนิดเถอะ
ทั้งสองพักผ่อนกันในห้องสักครู่ ซางหมิง หลี่เหวินเยว่ และหลี่หวยเต๋อก็เดินเข้ามาพร้อมกัน
“เจ๊ ทางนี้เรียบร้อยหมดแล้วใช่ไหม” ซางหมิงถาม
“เรียบร้อยแล้ว”
“ตอนนี้สภาพเป็นยังไงบ้าง กลับบ้านได้หรือยัง หรือจะพักต่ออีกหน่อย”
“กลับตอนนี้แหละ”
“เจ๊ พี่กับเจ๊เขากลับไปพักผ่อนเถอะค่ะ” หลี่เหวินเยว่พูดเสียงอ่อนโยน
“ค่ะ” ซางอวี่ตอบรับ แล้วเดินออกไปพร้อมซางหมิง กลับมาที่วิลล่า
พอกลับถึงบ้าน ซางอวี่ก็หลับไปอย่างรวดเร็ว
ตัวเธอเองเหนื่อยง่ายอยู่แล้ว แถมยังชอบนอนมาก
คืนหนึ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว
เช้าวันรุ่งขึ้น ซางหมิงรีบจัดเตรียมอาหารไว้มากมายทันที
เขารู้ว่าเจ๊ง่ายที่จะหิว และอยากให้เธอได้ลองชิมของอร่อยเด่นของเมืองกังให้มากที่สุด
ตอนกินข้าวเช้า ซางหมิงก็ไม่ค่อยมีสมาธิเท่าไร เพราะคืนนี้เจ๊ก็จะจากไปแล้ว
เขาอยากติดเกาะกับเจ๊ไปทั้งวันทั้งคืนจริง ๆ
เลิกอาหารแล้ว ซางหมิงก็อ้อยอิ่งอยู่ข้าง ๆ ซางอวี่คุยเรื่องนั้นเรื่องนี้ คราวหนึ่งก็เล่าเรื่องของตัวเองกับหลี่เหวินเยว่
อีกคราวก็เล่าแผนการในอนาคตของตัวเอง
แล้วก็เล่าเรื่องหลานชายตัวน้อยของเขาต่อ
โดยสรุปคือเขามีเรื่องจะเล่าให้ซางอวี่ฟังเต็มที่
แม้ซางหมิงจะเสียดายเพียงใด ซางอวี่เองก็เสียดายเช่นกัน แต่เวลาก็มาถึงยามค่ำในที่สุด
ซางหมิงขับรถส่งซางอวี่ด้วยตัวเอง จริง ๆ หลี่เหวินเยว่ก็อยากมาส่งตอนกลางคืนเหมือนกัน แต่ซางอวี่ปฏิเสธไป