เผิงหัวเฉิงกำลังดูคำสั่งย้ายของเสิ่นจื้อหนานวางอยู่บนโต๊ะ
แววตาจ้องมองอย่างครุ่นคิด ริมฝีปากแน่นจนแทบมองไม่เห็นความรู้สึกใด ๆ
“รายงานครับ” เสียงของเสิ่นจื้อหนานดังขึ้น
“เข้ามา” เผิงหัวเฉิงตอบกลับ
เสิ่นจื้อหนานเปิดประตูเข้ามาในห้อง พร้อมทั้งกล่าวคำทักทาย “ผมขอคารวะท่านผู้บัญชาการกองพลเผิงครับ”
“กลับมาแล้วสินะ” เผิงหัวเฉิงพยักหน้า พร้อมทำท่าให้เสิ่นจื้อหนานนั่งลง
“ผมเพิ่งกลับมาตอนเช้า พาอาอวี๋ส่งที่บ้านเรียบร้อยแล้วจึงรีบมารายงานทันทีครับ” เสิ่นจื้อหนานกล่าว
“ดูสิ่งนี้ก่อน” เผิงหัวเฉิงยื่นคำสั่งย้ายให้เสิ่นจื้อหนาน
เสิ่นจื้อหนานรับคำสั่งย้ายมาดู “องค์กรสั่งย้ายผมไปมณฑลเฮย์”
เผิงหัวเฉิงพยักหน้า น้ำเสียงจริงจัง “สถานการณ์ทางมณฑลเฮย์นายคงพอรู้อยู่แล้ว”
เสิ่นจื้อหนานพยักหน้ารับ “ครับ ผมทราบว่าเมื่อไม่นานมานี้เกิดการปะทะกันที่เจิ้นเต่า และเราก็ได้รับชัยชนะ
ช่วงเวลาสั้น ๆ แบบนี้ประเทศเหมาจื่อคงไม่กล้าขยับตัวอะไรใหญ่ ๆ หรอกครับ”
“ตอนนี้ทุกอย่างยังพูดยาก การไปครั้งนี้ภาระนายหนักหนานัก
องค์กรเลือกนายให้ไปอยู่ตำแหน่งสำคัญแบบนี้ เหตุผลแรกก็เพราะเห็นความสามารถของนาย
ไปถึงแล้วก็ทำงานให้เต็มที่เข้าไว้ หากต้องการอะไรก็ยื่นเรื่องกับองค์กรได้เต็มที่
องค์กรฝากผมมาบอกว่า หวังว่านายจะสร้างหน่วยรบพิเศษขึ้นมาได้โดยเร็วที่สุด
โดยใช้มาตรฐานของนายเป็นเกณฑ์ ห้ามด้อยกว่านี้มากนัก
หน่วยนี้ต้องคล่องแคล่ว เก่งกาจ และประสานงานกันได้อย่างราบรื่น พร้อมเป็นอาวุธลับที่ร้ายกาจที่สุดได้ทุกเมื่อ!“
เสิ่นจื้อหนานลุกขึ้นยืนทำความคารวะ “ผมสัญญาว่าจะทำภารกิจให้สำเร็จ ท่านผู้บังคับการเชื้อเชิญวางใจได้”