เช้าวันที่สี่ของตรุษจีน
ซางอวี่ มาพร้อมเจียงหว่านเยวี่ย และหลิวอิง ช่วยกันปั้นเกี๊ยว
ธรรมเนียมของมณฑลเฮย์คือ “ขึ้นรถกินเกี๊ยว ลงรถกินบะหมี่” ถือเป็นมารยาทที่สูงส่งที่สุด
แต่เช้า ทารกน้อยเถียนเถียนเหมือนจะรู้ว่ากำลังจะต้องจากกัน จึงดื้อรั้นให้ทุกคนอุ้มเธอไปคนละรอบ
โดยเฉพาะอาเล็กสุดที่รัก
เถียนเถียนร้องเรียกอ้า ๆ หลายครั้ง เหมือนกำลังบอกเสิ่นหวยว่า “อย่าไป อยู่เล่นกับหนูสิ”
ทุกคนต่างก็เสียดายเถียนเถียน แต่เวลาออกเดินทางก็มาถึงจนได้
ทั้งคณะออกเดินทางด้วยรถสองคัน
พอถึงสถานีรถไฟ ซางอวี่และเสิ่นจื้อหนานอุ้มเถียนเถียนรอขบวนรถเข้าชานชาลาพร้อมทุกคนในห้องรอรถ
เจียงหว่านเยวี่ยรับเถียนเถียนไปแนบอกอย่างไม่อยากจาก แล้วจุมพิตแก้มน้อย ๆ ของหลาน
“เถียนเถียน คุณยายจะคิดถึงหนูนะ”
“แม่ ลูกจะถ่ายรูปเถียนเถียนใหม่ทุกเดือน พออาบแล้วจะส่งไปให้แม่ทุกครั้งเลย” ซางอวี่รีบพูด
“ดีจัง ดีมาก อย่างนี้แม่ก็ได้เห็นเถียนเถียนของเราบ่อย ๆ สิ”
เถียนเถียนตอบรับด้วยเสียงอ้า ๆ สองครั้ง
“พอลูกมีเวลาแล้ว จะพาเถียนเถียนไปเยี่ยมที่หมู่บ้านซ่างเหอ
ช่วงหน้าร้อนพาเธอออกนอกบ้านคงจะสะดวกกว่านี้” ซางอวี่พูดต่อ
เพราะหวังว่าความคาดหวังเช่นนี้จะช่วยกลบเกลื่อนความเศร้าของการจากลา
“มาเมื่อไหร่ก็ต้อนรับเสมอ แต่อย่าเพราะอยากมาดูพวกแม่แล้วทำงานของลูกไม่ทัน
ลูกกับจื้อหนานต่างก็มีหน้าที่การงานของตัวเองที่ต้องรีบ พวกแม่เข้าใจนะ” เจียงหว่านเยวี่ยกล่าว
ซางอวี่พยักหน้า “ลูกรู้แล้วค่ะแม่ วางใจ ลูกวัดดวงดูความพอดีถูกแล้ว”