หญิงสาวดูเหมือนจะไม่คิดเลยว่าซางอวี่จะถามคำถามแบบนั้นกับตัวเอง เธอเบิกตาโพลง จนแม้แต่ความเจ็บปวดก็ถูกลืมไปชั่วขณะ
น้ำตาไหลลงมาโดยไม่อาจรั้งไว้ได้
ซางอวี่หยิบเข็มเงินขึ้นมาเสียบลงที่จุดฝังเข็มสองจุดของหญิงสาว เพื่อช่วยห้ามเลือดก่อน
จากนั้นจึงมองหญิงสาวแล้วถามอย่างจริงจังว่า “วางใจเถอะ ที่นี่ล้วนเป็นสหายของรถไฟ”
สหายหญิงหลายคนที่เข้ามาช่วยเหลือรีบพยักหน้าให้เธอ เป็นสัญญาณว่าทุกคนอยู่ตรงนี้ ขอให้หญิงสาววางใจ
“พวกเราจะปกป้องคุณ”
“ค่ะ... ฉันถูกลักพาตัวมาขาย บ้านของฉันอยู่ทางใต้
ฉันไม่ได้กินข้าวอิ่มท้องมานานเหลือเกิน ทุกวันยังต้องไปซักผ้าทำงานหนัก ร่างกายจึงทานไม่ไหวจนล้มลง”
“ตอนนี้ตอบฉันมา ทารกในท้องนี้ คุณจะเอาไว้หรือไม่?
ถ้าคุณจะเอาไว้ ฉันจะช่วยรักษาเขาไว้ให้
แต่ถ้าคุณไม่เอาทารกนี้...”
ซางอวี่ไม่ได้พูดต่อ แต่หญิงสาวเข้าใจ
ดวงตาของหญิงสาวเปล่งแสงมั่นคง “ไม่เอา ไม่เอา ฉันไม่เอาทารกนี้ ขอร้องล่ะพวกคุณ ส่งฉันกลับบ้านที”
“วางใจเถอะ มันจะไม่ทำร้ายร่างกายของคุณ ต่อไปคุณยังสามารถมีลูกของตัวเองได้อีก” ซางอวี่พูดกับหญิงสาวเบา ๆ
น้ำตาของหญิงสาวไหลออกมาไม่หยุด
เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าหลังจากถูกลักพาตัวมาขายและผ่านความทรมานมากมาย ความไร้ทางสู้มากมายขนาดนี้ เธอจะได้พบกับคนที่มาช่วยเหลือเธอได้
ซางอวี่ฝังเข็มให้หญิงสาวสองเข็ม หญิงสาวก็หลับไปอย่างเหม่อลอย
เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ท้องน้อยของเธอจะแบนราบเรียบ
สหายหญิงของรถไฟแอบวิ่งออกไปแจ้งตำรวจ
ยายแก่รอลูกชายไม่เจอ แต่ที่มาถึงคือตำรวจที่ออกมาจับคน