ชุยอานเจียงมองไปยังเสิ่นจื้อหนาน เมื่อเห็นว่าเขาบาดเจ็บ แม้ตอนแรกจะยิ้มอยู่ แต่สีหน้าก็เรียบเสียอย่างรวดเร็ว มองมาด้วยความเป็นห่วงเป็นใยว่า “ไม่เป็นไรนะ?”
เสิ่นจื้อหนานส่ายหัว “ไม่เป็นไรหรอก แค่แผลเล็ก ๆ
อาอวี๋ช่วยทำแผลให้ผมเรียบร้อยแล้ว
แต่มาที่นี่ทำอะไรเหรอ
เข้ามาในบ้านพูดกันเลย ข้างนอกหนาว”
ฤดูใบไม้ผลิทางภาคเหนืออุณหภูมิก็ยังต่ำมาก
ชุยอานเจียงกระชับเสื้อผ้าของตัวเอง รีบเดินตามเสิ่นจื้อหนานเข้าไปในบ้าน
ลมพัดจนรู้สึกว่าใบหน้าแดงร้อนแสบไปหมด
บ้านของเสิ่นจื้อหนานก็ยังอบอุ่นอยู่เสมอ
ซางอวี่ก็ยังคงเผากำแพงระบายความร้อนตามปกติ เถียนเถียนยังเด็ก ถ้าในบ้านไม่อบอุ่นเธอก็ต้องใส่เสื้อผ้าหนา ๆ
แค่ตัวเล็กอยู่แล้ว ถ้าใส่เสื้อหนาโพละเปียกไปด้วยก็จะขยับตัวไม่สะดวก
ชุยอานเจียงเดินเข้ามาพอดีเห็นซางอวี่นั่งอยู่บนพรม ส่วนเถียนเถียนก็นั่งอยู่ด้วยกันกับเธอ
เป็นระยะก็หัวเราะคิกคัก ทั้งสองกำลังเล่นบล็อกไม้อยู่
บล็อกไม้นี้ซางอวี่ลงมือขัดมันเองเพื่อให้เถียนเถียน
ทุกชิ้นเรียบลื่นอย่างยิ่ง
เถียนเถียนชอบมาก แม้มือเล็ก ๆ จะยังไม่ค่อยประณีต แต่การได้นั่งอยู่ข้างซางอวี่แล้วดูเธอจัดวางบล็อกไม้ ก็ทำให้เจ้าตัวเล็กมีความสุขแล้ว
พอวางได้สูงขึ้นก็จะโบกมือเล็ก ๆ ปรบมือให้คุณแม่ของตัวเอง
เพื่อให้กำลังใจ
ซางอวี่เองก็ชอบเล่นกับลูกสาวของตัวเอง แม่ลูกเล่นกันอย่างมีความสุข
เสิ่นจื้อหนานบาดเจ็บไม่สะดวกจะช่วยจัดของ ก็นั่งอยู่ข้าง ๆ พร้อมกับเถียนเถียนคอยปรบมือให้ซางอวี่