เสี่ยวหลี่เหลือบมองซางอวี่แวบหนึ่ง ไม่ได้รู้สึกเลยว่าผู้หญิงแบบนี้จะมีอันตรายอะไร
อ่อนแอบอบบาง สวย และเอาแต่ใจ นั่นคือความประทับใจทั้งหมดที่เสี่ยวหลี่มีต่อซางอวี่
“สหายซาง ตอนนี้เรากำลังมุ่งหน้าไปเมืองจังหวัด”
ซางอวี่หัวเราะเบา ๆ “เดินทางกันมาถึงครึ่งทางแล้ว ยังไม่คิดจะบอกความจริงกับฉันอีกเหรอ?
พวกคุณลงทุนลงแรงขนาดนี้เพื่อหลอกพาฉันออกมาจากสถานีตำรวจ ก็แค่จะพาฉันไปฟาร์มไม่ใช่หรือไง?”
มือของเสี่ยวหลี่ที่จับพวงมาลัยสะดุ้ง รถจึงส่ายไปมาอย่างเห็นได้ชัด
รถคันหน้าและคันหลังต่างก็สังเกตเห็นความผิดปกติ มีคนรีบลดกระจกลงแล้วหันมามองเสี่ยวหลี่
เสี่ยวหลี่รีบประคองพวงมาลัยให้มั่น
“คุณรู้ได้ยังไงว่าพวกเราจะพาคุณไปฟาร์ม?” เสี่ยวหลี่ถาม
มุมปากซางอวี่ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน “เมื่อกี้ยังไม่แน่ใจ ตอนนี้แน่ใจแล้ว”
“คุณหลอกถามผมเหรอ?” เสี่ยวหลี่ขึ้นเสียงอย่างไม่อยากเชื่อ
ซางอวี่ไหวไหล่ ทำท่าทางไม่ใส่ใจ ราวกับกำลังบอกว่า ‘ใช่ ฉันหลอกถามแล้ว แล้วคุณจะทำอะไรฉันได้?’
เสี่ยวหลี่กำพวงมาลัยแน่นจนมือแทบจมลงไป อยากหันกลับไปตบหน้าเติ้งซินสักฉาด
ถึงจะดูไม่ค่อยถนอมน้ำใจสาวงาม แต่ผู้หญิงคนนี้ก็ยั่วโทสะเขาได้ง่ายดายเหลือเกิน
“ในเมื่อคุณรู้แล้ว ผมก็ไม่ปิดบังอีก เป้าหมายของพวกเราคือฟาร์ม
พอถึงฟาร์มแล้ว ขอแค่คุณทำตามที่เราบอก รักษาคนที่ต้องรักษาให้หาย พวกเราจะส่งคุณกลับมาอย่างปลอดภัย”