“ข้อหนึ่ง รถที่พาฉันไปเมืองจังหวัดต้องมีแค่คนขับกับฉันเท่านั้น ห้ามคนอื่นนั่งรถคันเดียวกับฉัน”
ชายหนุ่มพยักหน้า “ได้”
“ข้อสอง ต้องให้ปืนฉันหนึ่งกระบอก แบบนี้ฉันถึงจะมั่นใจได้ว่าตัวเองปลอดภัย”
ชายหนุ่มเบิกตากว้างมองซางอวี่ สีหน้าราวกับกำลังถามว่า ‘เธอลองฟังสิ่งที่ตัวเองพูดออกมาหน่อยไหม’
ซางอวี่พูดต่ออย่างสมเหตุสมผล “ข้อสาม พอถึงเมืองจังหวัด ฉันจะพักที่เกสต์เฮาส์ ห้องต้องกว้าง มาตรฐานอาหารต้องเป็นสี่จานหนึ่งซุป
ข้อสี่ ถ้าพวกคุณไม่มีหลักฐานแน่ชัด หลังสอบสวนเสร็จไม่เพียงต้องขอโทษฉัน แต่ยังต้องชดใช้ค่าเสียหายให้ฉันด้วย”
สีหน้าของชายหนุ่มยิ่งดูแย่ลงเรื่อย ๆ “ซางอวี่ พอได้แล้ว
เงื่อนไขที่เธอพูดมา ถ้าไม่เกินไป พวกเราก็ตอบรับได้ทั้งหมด
ส่วนเงื่อนไขที่เป็นไปไม่ได้ก็อย่าเรียกร้อง ไม่อย่างนั้นเธอจะได้ไม่คุ้มเสีย”
ซางอวี่มองชายหนุ่ม “ถ้าคุณพูดแบบนี้ ฉันก็ไม่ไปแล้ว
ยังไงคุณก็ไม่มีหลักฐานพิสูจน์ว่าฉันเป็นผู้ต้องสงสัย แค่ขยับปากพูดว่าคุณสงสัยฉันก็พอหรือไง?
ตอนนี้ฉันจะแจ้งความว่าคุณลวนลามฉันด้วย!”
ซางอวี่กอดอก ทำท่าราวกับจะบอกว่า ‘อยากทำอะไรก็ทำ ไม่พอใจก็เข้ามาเลย’
ชายหนุ่มโมโหซางอวี่จนแทบกลอกตา เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ หลายครั้งกว่าจะพอควบคุมอารมณ์ได้
สุดท้ายเขาก็กัดฟันพูดว่า “ได้ เงื่อนไขที่เธอพูดมาพวกเรารับปากทั้งหมด”
ซางอวี่เลิกคิ้ว ชายหนุ่มยอมถอยเร็วขนาดนี้ แสดงว่าพวกเขากำลังร้อนใจจริง ๆ…