โจวจั่นอันกับกู้เซวียนอี้ยืนอยู่ข้าง ๆ มองเจ้าตัวน้อยที่หลับสนิทอย่างมีความสุข
สีหน้าของทุกคนอ่อนโยนเป็นพิเศษ
โดยเฉพาะเสิ่นจื้อหนาน สายตาของเขาไม่เคยละจากใบหน้าของลูกเลย
ให้ความรู้สึกว่ามองเท่าไรก็ยังดูไม่พอ
ลูกสาวของเขาทำไมน่ารักขนาดนี้ ทำไมถึงน่าเอ็นดูขนาดนี้ ทำไมถึงว่านอนสอนง่ายขนาดนี้
เมื่อคิดถึงซางอวี่ที่ต้องพักผ่อน กู้เซวียนอี้กับอีกสองคนจึงไม่ได้อยู่นาน
ทั้งสามคนล้วงเงินคูปองทั้งหมดที่มีในกระเป๋าออกมา แล้วยัดใส่มือเสิ่นจื้อหนาน
“พวกเรามากันรีบร้อน ไม่ได้เตรียมของขวัญอะไรให้หลานสาวเลย คุณรับไว้ก่อนนะ ไว้คราวหน้าพวกเราค่อยชดเชยของขวัญให้”
เสิ่นจื้อหนานก็ไม่ได้เกรงใจ รับเงินของพวกเขามาทั้งหมด แล้วรวบรวมยัดใส่มือซางอวี่
“นี่เป็นน้ำใจของพวกเขาทั้งสามคน เราอย่าเกรงใจเลย”
ทั้งสามหัวเราะ “จะมาเกรงใจพวกเราทำไม”
พูดจบ ทั้งสามก็เอ่ยกับซางอวี่เสียงเบาพร้อมกันว่า “พี่สะใภ้ พวกเรากลับก่อนนะ”
ซางอวี่พยักหน้า มองทั้งสามคนเดินจากไป
หลังจากส่งทั้งสามคนแล้ว เสิ่นจื้อหนานจึงนั่งลงข้างเตียง เขามองลูกสาวอย่างอ่อนโยน ก่อนจะหันไปมองซางอวี่
“ทำไมเธอถึงสวยขนาดนี้นะ”
ซางอวี่หัวเราะเยาะ “คุณพ่อมือใหม่ ดีใจไหม”
“ดีใจสิ
เดี๋ยวผมจะไปยืมกล้องมาถ่ายรูปคุณกับลูกสาวของเราหลาย ๆ รูป
แล้วส่งไปให้พ่อแม่ดู”
“ส่งให้คุณลุงด้วยคน” ซางอวี่พูด
เสิ่นจื้อหนานเข้าใจว่าซางอวี่หมายถึงจะส่งให้ซางหมิง...
“แล้วก็ส่งให้คุณอาสาม คุณอาห้า และคุณอาสี่ด้วย” เสิ่นจื้อหนานพูดต่อด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน