เสิ่นจื้อหนานยืนอยู่ข้าง ๆ คอยสังเกตท่าทางของพี่หลิวอย่างละเอียด
เมื่อแน่ใจว่าท่าทางของเธอยังถูกต้องดี เสิ่นจื้อหนานถึงได้วางใจ
“ผมไปทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลก่อน เก็บของเสร็จแล้วเราก็กลับกัน”
“ค่ะ” ซางอวี่ขานรับ
พี่หลิวลุกขึ้นพูดกับเสิ่นจื้อหนานว่า “วางใจเถอะค่ะ ผู้บัญชาการกองพลน้อยเสิ่น มีฉันอยู่ รับรองว่าจะดูแลอาอวี๋กับเถียนเถียนอย่างดีแน่นอน”
เสิ่นจื้อหนานกล่าวขอบคุณ ก่อนจะหมุนตัวไปจัดการเรื่องออกจากโรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว
แต่เช้าตรู่ กู้เซวียนอี้ หลี่เหว่ยลี่ และโจวจั่นอันก็มาถึงแล้ว
พวกเขามาถึงไล่เลี่ยกับพี่หลิว
ตั้งใจมาช่วยขนรถเข็นเด็กกับเปลเด็กโดยเฉพาะ
พี่หลิวอุ้มเถียนเถียนไว้
กู้เซวียนอี้กับอีกสองคนขนของกลับไปวางไว้ที่เดิมก่อน
หลิวว่านฮุ่ยรู้ว่าซางอวี่จะออกจากโรงพยาบาล จึงตั้งใจแวะมาเยี่ยม
เธอตรวจดูอาการของซางอวี่กับลูกอีกครั้ง
เถียนเถียนตัวขาวนวลน่ารัก หมอและพยาบาลทุกคนที่ได้ใกล้ชิดต่างก็ชอบเด็กคนนี้กันมาก
“อีกสองวันฉันกับสามีจะไปเยี่ยมเถียนเถียนที่บ้านพวกคุณนะ
เด็กน้อยคนนี้น่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกิน”
เสิ่นจื้อหนานพยักหน้า “ยินดีต้อนรับเสมอครับ”
“ได้ งั้นพวกเรากลับก่อนนะคะ พี่สะใภ้”
“พักผ่อนให้ดีนะคะ” หลิวว่านฮุ่ยเดินไปส่งพวกเขาถึงหน้าประตูโรงพยาบาล
ตอนกลับ เสิ่นจื้อหนานเตรียมรถไว้แล้ว
ซางอวี่ยังอยู่ไฟหลังคลอดไม่ครบกำหนด จะโดนลมไม่ได้เด็ดขาด
เสิ่นจื้อหนานขับรถกลับมาถึงหน้าบ้าน แล้วเปิดประตูรถอย่างระมัดระวัง