ภายในห้องพักฟื้น
เสิ่นจื้อหนานรินน้ำให้ซางอวี่ รอจนแน่ใจว่าอุณหภูมิพอเหมาะแล้วจึงป้อนให้เธอดื่ม
ซางอวี่ดื่มน้ำไปเล็กน้อย เรี่ยวแรงก็ดีขึ้นมาบ้าง
“ลูกล่ะ?” ซางอวี่อยากเห็นเจ้าตัวน้อย
ตอนอยู่ในห้องคลอดมีคนอุ้มมาให้เธอดูแวบหนึ่ง แต่ตอนนั้นเหนื่อยมากจนมองไม่ชัด
“กู้เซวียนอี้อุ้มอยู่” เสิ่นจื้อหนานมองไปทางประตู
ระยะทางแค่สองสามก้าว พวกเขาสามคนค่อย ๆ ขยับกันมาหรือไง?
กู้เซวียนอี้: ยินดีด้วย ตอบถูก
ท่อนบนของกู้เซวียนอี้แทบไม่กล้าขยับ ค้างอยู่ในท่าที่เสิ่นจื้อหนานยื่นเด็กมาให้เขาอุ้ม
เขาค่อย ๆ ขยับมาทีละก้าวเล็ก ๆ
เสิ่นจื้อหนานก้าวยาว ๆ เข้าไปรับ เห็นท่าทางของกู้เซวียนอี้แล้วก็อดกังวลไม่ได้ว่าเด็กจะถูกทำตก
พอแขนว่างลง กู้เซวียนอี้ก็รู้สึกเหมือนหัวใจที่ค้างอยู่ในอกกลับเข้าที่เสียที
เมื่อครู่นี้ช่างลุ้นจนใจหายจริง ๆ
โจวจั่นอันกับหลี่เหว่ยลี่ก็เช่นกัน…
ทั้งสองคนเห็นกู้เซวียนอี้อุ้มเด็กแล้วก็เครียดจนแทบแย่ แถมยังไม่กล้ายื่นมือไปรับด้วย
เสิ่นจื้อหนานอุ้มเด็กน้อยแล้วตบหลังเบา ๆ ตอนนี้เจ้าตัวเล็กหลับไปแล้ว
เขาประคองเด็กอย่างระมัดระวัง วางลงข้างกายซางอวี่
ซางอวี่ตะแคงมองเจ้าตัวเล็กที่นอนอยู่ข้าง ๆ แววตาและคิ้วมีแต่ความอ่อนโยน
“ตัวเล็กจังเลย” ซางอวี่พูด
เสิ่นจื้อหนานพยักหน้า “ใช่ไหมล่ะ เด็กแรกเกิดทุกคนตัวประมาณนี้กันหรือเปล่านะ?”
ซางอวี่แตะมือเล็ก ๆ ของเจ้าตัวน้อยเบา ๆ เจ้าตัวเล็กก็กำมือของเธอไว้ตามสัญชาตญาณ