“งั้นฉันเอาข้าวไปส่งที่ห้องทำงานนะ ข้าวต้องกินให้ดี”
เสิ่นจื้อหนานมองท่าทีน่ารักของซางอวี่ก็รู้ทันทีว่าเธออยากไปห้องทำงานของเขา เพราะอยากเห็นว่าช่วงเช้านี้เขาจะสอดสายตาจากปากของสองคนนั้นได้ข้อมูลมีประโยชน์เพิ่มหรือไม่
“ถ้าเธออยากเจอสองคนนั้น ตอนเที่ยงพาไปดูตัวได้”
“จริงเหรอ” ซางอวี่ถาม
เสิ่นจื้อหนานพยักหน้า “ฉันเคยหลอกเธอตอนไหน”
“งั้นก็ตกลงอย่างนี้นะ ตอนเที่ยงฉันเอาข้าวมาส่ง กินข้าวด้วยกัน
แล้วเราไปดูสองคนที่จะจับตัวฉันหนีไปพร้อมกัน“
เสิ่นจื้อหนานเบา ๆ วางนิ้วโป้งแตะจมูกซางอวี่ “ได้”
เสิ่นจื้อหนานออกไปทำงาน ซางอวี่เดินไปเวียนดูในครัวบ้านตัวเอง
ของปรุงที่บ้านไม่มีอะไรมาก มีไข่แต่ไม่มีเนื้อสัตว์
ซางอวี่ได้สัญญากับเสิ่นจื้อหนานไปแล้วว่าจะไม่ออกจากเขตทหาร เธอจึงเดินไปร้านค้าสหกรณ์ของเขตทหาร เผื่อจะมีเนื้อสัตว์ให้ซื้อ……
ผลปรากฏว่า ไม่มี
ซางอวี่ถอนใจ จริง ๆ ห้ามรับสัญญาใครง่าย ๆ แต่รับแล้วก็ไม่ควรไปไหน
เธอกลับมาที่บ้าน ลอบหยิบกระดูกซี่โครงหมูกับหมูสามชั้นหนึ่งก้อนออกจากมิติพกพา
วันนี้ตอนเที่ยงเธอจะทำกระดูกซี่โครงหมูนึ่งแป้งราดแป้งข้าวสารกับหมูสามชั้นตุ๋น
พริกในสวนหลังบ้านสุกแล้ว เธอเด็ดมาสองสามลูก และปอกมันฝรั่งอีกสองหัว
เที่ยงวัน 11:30
ซางอวี่ถือกล่องข้าวสี่ใบออกจากบ้านตรงเวลา เดินไปยังห้องทำงานของเสิ่นจื้อหนาน
ใครที่เจอตลอดทางต่างทักทายเธอ
“สวัสดีครับพี่สะใภ้!”