เมื่อเสิ่นจื้อหนานจากเขตทหารได้ยินว่าซางอวี่ถูกโจมตีระหว่างทาง เขาก็ร้อนใจขึ้นมาทันที
เขาก้าวยาว ๆ ลงมาชั้นล่าง แล้วเห็นซางอวี่ยืนอยู่ตรงนั้น
เสิ่นจื้อหนานเดินไม่กี่ก้าวก็ไปถึงตรงหน้าซางอวี่ “เป็นยังไงบ้าง บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า”
“ไม่เป็นไร ร่างกายฟื้นตัวได้ดีมาก แต่พอตีคนเสร็จก็เหนื่อยนิดหน่อย มือยังเจ็บอยู่นิด ๆ”
“กลับบ้านไปพักก่อนเถอะ คนพวกนี้ฉันจะสอบสวนเอง”
ซางอวี่พยักหน้า
“พวกมันอยากจับตัวฉันไป แล้วตั้งใจจะตายให้ได้ ไม่ใช่แค่อยากตายเอง ยังอยากลากพรรคพวกไปตายด้วยกันอีก”
เสิ่นจื้อหนานคิดในใจ: ช่างเป็นพวกที่อยากลากพรรคพวกไปตายด้วยกันจริง ๆ
“อืม กลับไปพักผ่อนให้ดีนะ ตอนเย็นฉันกลับไปแล้วจะเล่าให้ฟังละเอียด ๆ”
ซางอวี่พยักหน้า “ถ้ามีอะไรต้องการฉันก็ตะโกนเรียกได้เลย ฉันฝังเข็มไว้ที่ตัวพวกมัน
แค่ดึงเข็มออก พวกมันก็จะฟื้นขึ้นมา”
“ได้” เสิ่นจื้อหนานรับคำ
เดิมทีเขาตั้งใจจะไปส่งซางอวี่กลับบ้านด้วยตัวเอง แต่เธอโบกมือให้เขา ก่อนจะรีบเดินกลับบ้านไปแล้ว
ตอนซางอวี่กลับไปถึงบ้าน ก็เห็นเสิ่นหวยพาหยางฟานเล่นอยู่หน้าบ้านพอดี
“พี่สะใภ้”
หยางฟานเห็นซางอวี่ก็ลุกขึ้น สายตาจับจ้องเธอ
ซางอวี่ยิ้มทักทายเสิ่นหวยกับหยางฟาน “พวกเธอสองคนเล่นอะไรกันอยู่ตรงนี้ จะเข้าไปเล่นในลานบ้านไหม”
“ไม่ล่ะ พวกเราอยากเล่นอยู่หน้าประตูสักพัก” เสิ่นหวยตอบ
ตอนนี้เขาจงใจพาหยางฟานมาเล่นในที่ที่มีคนอยู่ค่อนข้างเยอะ
แบบนี้จะไม่ทำให้หยางฟานรู้สึกไม่คุ้นเคย และยังช่วยให้เขาค่อย ๆ ปรับตัวกับสถานที่ที่มีคนอยู่ได้ด้วย