“ฉัน ฉันจำได้……”
“งั้นก็ดี จำได้ก็พอแล้ว” ซางอวี่หันไปมองเสิ่นจื้อหนาน “แยกทั้งสองคนนี้ไปขังคนละที่ก่อน”
เสิ่นจื้อหนานพยักหน้า รีบเรียกคนมาลากคนที่ไม่ค่อยให้ความร่วมมือออกไปทันที
“จะทำอะไรกัน จะพาฉันไปไหน จะทำอะไรกันนักหนา!” ชายหนุ่มตะโกนถามเสียงดัง
ไม่มีใครสนใจเขา
ในห้องเหลือเพียงซางอวี่ เสิ่นจื้อหนาน และชายที่ให้ความร่วมมือดีกว่าคนอื่นคนนั้น
“ฉันต้องใช้กระดาษกับปากกา” ซางอวี่บอกเสิ่นจื้อหนาน
เสิ่นจื้อหนานพยักหน้า ไม่ช้าซางอวี่ก็ถือกระดาษกับปากกาเดินไปนั่งตรงข้ามชายหนุ่ม
“คุณชื่ออะไร” ซางอวี่ถาม
“ผมชื่อหลี่ต้าหลง” หลี่ต้าหลงตอบ “ผมก็ไม่ได้เกิดมาเป็นคนชั่วแต่แรกนะ นี่...ตอนนั้นแม่ป่วยหนัก ผมไม่มีเงินรักษาเขา
ผมทำอะไรไม่ได้เลย ต้องจำใจหันมาปล้นเท่านั้น”
ซางอวี่จ้องมองเขา รอให้เขาพูดจบ โดยไม่รีบเอ่ยปฏิเสธความรู้สึกเสมือนจิตใจดีงามที่เขาสร้างขึ้นเอง
โจรร้ายที่มีชีวิตคนมากถึงสิบกว่าคนอยู่ในมือ พอถูกจับก็ร้องเศร้าหมองหาเหตุผลเสลาหรูหรามาเป็นข้ออ้างให้การกระทำชั่วครั้งแรกของตัวเอง
งั้นคน ๆ นี้ก็บริสุทธิ์สินะ?
ไม่
เขายังคงเป็นคนน่าขยะแขยงเหมือนเดิม
ไม่ว่าเหตุผลของเขาจะน่าประทับใจแค่ไหน ก็ปกปิดความชั่วที่เขาเคยทำไว้ไม่ได้
มือทั้งสองของเขายังคงจุ่มเปื้อนไปด้วยเลือด คนที่เขาสังหารต่างหากที่เป็นผู้บริสุทธิ์
เขาไม่ได้มีอะไรมากไปกว่าการที่มีจุดอ่อนเพิ่มขึ้นเท่านั้น
ซางอวี่มองออกว่า หลี่ต้าหลงไม่ได้ให้ความร่วมมือเพราะจิตใจแตกสลาย แต่เขาอยากหาทางรอดให้ภรรยาและลูกของตัวเอง