“ขอบคุณครับ” เสิ่นจื้อหนานรับจดหมายไว้
เมื่อเห็นลายมือที่คุ้นเคยบนซองจดหมาย หัวใจก็อบอุ่นวูบขึ้นมาทันที
เขาคิดถึงภรรยามาก
“ผู้การเสิ่น พรุ่งนี้พวกเราจะกลับแล้ว ถ้ามีจดหมายตอบจะส่งให้พี่สะใภ้ ฝากมาไว้กับผมได้เลยครับ
พอผมกลับถึงจะรีบนำไปส่งให้พี่สะใภ้เอง”
“ดี ขอบคุณนะ” เสิ่นจื้อหนานกล่าวขอบคุณ “คืนนี้ผมจะเขียนเสร็จแล้วเดินไปหา”
“ได้ครับ”
รับของเสร็จเรียบร้อย เสิ่นจื้อหนานก็กลับเข้าเต็นท์ของตน รีบเปิดจดหมายทันที
แรกสุดที่เข้าตาคือบรรทัดแรกที่ซางอวี่เขียนไว้ ‘ฉันตั้งครรภ์แล้ว’
เสิ่นจื้อหนานลุกพรวดขึ้นยืนทันที
ตื่นเต้นจนหาคำบรรยายไม่ถูก ลูกที่เขาเฝ้ารอมาตลอดมาถึงแล้ว
ก่อนหน้านี้ซางอวี่บอกว่าขอเว้นระยะก่อน ใครจะคิดว่า...
เสิ่นจื้อหนานนึกขึ้นได้ว่าพ่อแม่และคุณลุงใหญ่คุณป้าใหญ่กลับไปหมู่บ้านซ่างเหอแล้ว ที่บ้านจึงเหลือซางอวี่อยู่คนเดียว
ต้องท้องแล้วดูแลตัวเอง ยังต้องคิดถึงเรื่องลูกอีก...
แบบนี้จะได้ไหน?
เสิ่นจื้อหนานขมวดคิ้ว ตอนนี้เขากลับไปไม่ได้
เสิ่นจื้อหนานสูดลมหายใจลึกสองครั้ง แล้วอ่านจดหมายต่อ
ซางอวี่เขียนไว้ว่า ‘ฉันรู้ว่าคุณจะเป็นห่วงฉัน
วางใจนะ ฉันดูแลตัวเองได้
ไม่ว่าจะทำอะไร ฉันจะเอาลูกเป็นอันดับแรกเสมอ
คุณก็ต้องคิดถึงฉันกับลูกด้วย ระวังตัวให้ดี ดูแลสุขภาพด้วยนะ’
เสิ่นจื้อหนานมองหน้ากระดาษที่สอง ซางอวี่วาดภาพลูกในจินตนาการของเธอ และภาพตัวเธอที่ท้องอู้นไว้ ริมฝีปากเบ้ขึ้นโดยไม่รู้ตัว