“รับทราบค่ะ ขอบคุณนะคะผู้อำนวยการ” ซางอวี่พูดคุยเยินยอกับผู้อำนวยการโรงพยาบาลหลิวอยู่ครู่สองครู่ก็เดินออกจากโรงพยาบาล
ซางอวี่เดินอย่างช้า ๆ ชิล ๆ มาตลอดทาง
หญิงสาวสองคนเดินสวนมา พอเข้าใกล้ซางอวี่ อีกคนก็เอามือท้องแล้วร้องลั่นอย่างเจ็บปวดก่อนล้มลงไปเสียอย่างนั้น
“โอ๊ย ปวดจริง ๆ อะ!”
ซางอวี่มองการแสดงที่ฟุ้งเฟ้อนิดหน่อยของผู้หญิงคนนั้นแล้วก็ถอยห่างออกไปสามเมตรทันทีโดยไม่ลังเล
แล้วอ้อมไปทางอื่น
ผู้หญิงคนนั้นกำลังแสดงอาการปวดท้องอยู่ ร้องทั้งน้ำตาไหลและจับมือคนข้าง ๆ ไว้
“ปวดมากเลย ช่วยฉันด้วย ช่วยฉันด้วย ฉัน…ฉัน…”
พอเงยหน้าขึ้น ก็พบว่าหมอซางตัวใหญ่ขนาดนั้นที่เมื่อครู่นี้ยังอยู่ตรงนี้… ไม่! เห็น! แล้ว!
ทั้งสองต่างอึ้งไปชั่วขณะ จากนั้นก็รีบมองหาไปรอบทิศ เห็นซางอวี่เดินห่างออกไปแล้ว
ทั้งสองมองหน้ากันแบบตาค้าง
“เกิดอะไรขึ้น? ไม่ใช่หมอซางใจดีที่สุดเหรอ ทุกทีเห็นคนป่วยจะรีบวิ่งเข้าไปถามอาการทันที
ฉันปวดจนเป็นแบบนี้แล้ว ทำไมหมอซางถึงไม่สนใจฉันเลยเดินหนีไปเลยล่ะ?”
ซางอวี่ (คิดในใจ): ก็เพราะการแสดงของแกฟุ้งเฟ้อเกินไป มองปุ๊บก็รู้ว่าปลอม
ซางอวี่เดินเข้าไปในเขตบ้านพักทหารแล้ว
หญิงสาวทั้งสองมองแผ่นหลังของซางอวี่ กระแทกเท้าลงพื้นอย่างแค้นเคือง
พวกเธอคิดว่าซางอวี่เดินหนีไปแบบนี้ ทั้งสองก็ต้องรอหาโอกาสลงมือต่อไป
แต่แล้ว…
ซางอวี่เดินไปถึงประตูก็พูดกับทหารเฝ้าประตูโดยตรงว่า “ผู้หญิงสองคนนั้นเป็นจารชน จับพวกเธอเสีย”