“งั้นไม่รบกวนแล้ว รีบกลับไปเถอะ
ถ้ามีอะไรที่ต้องใช้ฉัน โทรหาฉันได้ หรือจะไปหาอาหลันก็ได้เหมือนกัน”
ซางอวี่เพิ่งยกเท้าจะเดิน หลี่เฉิงก็พูดต่อว่า “ยังไงอีก… ถ้าวันหลัง… เฮ้อ ช่างเถอะ”
หลี่เฉิงถอดหายใจออกมาหนักหน่วง “รีบกลับไปเถอะหมอซาง ระวังตัวระหว่างทางด้วย”
ซางอวี่มองหลี่เฉิงที่อยากพูดแต่ก็กลืนคำกลับ เธอรู้สึกว่าตอนนี้เองที่ใกล้ชิดความลับของหลี่เฉิงที่สุด
“หลี่เฉิง คุณอยากพูดอะไร พูดตรง ๆ มาก็ได้” ซางอวี่พูด
หลี่เฉิงส่ายหน้า “แค่เรื่องเก่าเก็บเก่าซุกเท่านั้นเอง พูดก็ไม่มีประโยชน์ ได้ ไว้โอกาสหน้าค่อยคุยกัน”
ซางอวี่มองท่าทางของหลี่เฉิง รู้ว่าเขาคงไม่พูดต่อกับเธอแล้ว สุดท้ายก็ได้แต่ถอดหายใจเบา ๆ
“หลี่เฉิง บางครั้งการที่คนคนเดียวแบกภาระหนัก ๆ ไว้คนเดียวก็เหนื่อยจริง ๆ คุณเลือกหาคนที่ไว้ใจได้ เอาคำที่ซ่อนอยู่ในใจไปเล่าให้เขาฟังก็ได้นะ
ถ้าเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับ…”
ซางอวี่เงยหน้ามองท้องฟ้าแวบหนึ่ง…
“เรื่องที่เกี่ยวกับเขา คุณเล่าให้ฉันฟังก็ได้ ฉันกับจื้อหนานเชื่อถือได้ทั้งคู่
แต่ถ้าเป็นเรื่องความรู้สึกอย่างอื่น คุณไปคุยกับภรรยาของคุณก็ได้”
ซางอวี่พูดจบก็จ้องหลี่เฉิงอย่างหนักแน่นหนึ่งครั้ง
หลี่เฉิงสุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร “อืม ฉันเข้าแล้ว ขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะ หมอซาง”
ซางอวี่เห็นสีหน้าของหลี่เฉิงที่ตั้งใจจะแบกทุกอย่างไว้คนเดียวต่อไป ก็เลยไม่พูดอะไร