“ได้ งั้นเดี๋ยวเราไปโรงอาหารกัน”
“เธอพักสักหน่อยก่อน ไม่ต้องรีบ” เสิ่นจื้อหนานเอ่ยเสียงอบอุ่น
ซางอวี่พยักหน้า
“ฉันจะบอกกู้เซวียนอี้ให้ช่วยจอดรถไว้นอกเขตทหาร งั้นเดี๋ยวเราสองคนเดินเล่นแถว ๆ นี้ก่อน แล้วค่อยขึ้นรถ
ของเก็บไว้ในมิติพกพา ตอนขึ้นรถค่อยเอาออกมาวางในรถ” เสิ่นจื้อหนานพูดเสียงเบา
ซางอวี่พยักหน้า “ได้”
ซางอวี่รีบเก็บของทั้งหมดเข้ามิติพกพา บ้านตอนนี้โล่งเตียงไปหมดแล้ว
ห้องทำการเผิงหัวเฉิง
เผิงหัวเฉิงมองสวี่ไป๋ซวี่ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ใบหน้าดีขึ้นกว่าตอนพบแรกอย่างเห็นได้ชัด จึงถามว่า “ความหมายของครูสวี่คือ อยากไปกับหมอซางที่หน่วยที่ผู้บัญชาการกองพลน้อยเสิ่นย้ายไปสินะ”
สวี่ไป๋ซวี่พยักหน้า “ใช่ ตอนนี้สุขภาพของฉันยังไม่นิ่ง
มีแต่หมอซางที่รักษาฉันได้ อยู่กับเธอแล้วฉันรู้สึกมั่นใจกว่า”
“เรื่องนี้……” เผิงหัวเฉิงดูลำบากใจเล็กน้อย “แต่ที่ที่พวกเขาไป สภาพแวดล้อมค่อนข้างโหดร้าย
หน้าหนาวก็หนาวจัด สุขภาพแบบคุณนี่จะไหวไหม”
“หมอซางบอกว่าไหว ฉันเชื่อเธอ” สวี่ไป๋ซวี่เอ่ยเสียงอ่อนโยน พออ้างซางอวี่ทีไรเหมือนจะได้ทุกอย่าง
ซางอวี่นึกขึ้นมาได้……
“เรื่องการไปหรืออยู่ของครูสวี่ ฉันต้องรายงานผู้บังคับบัญชาก่อน” เผิงหัวเฉิงกล่าว
“งั้นรบกวนด้วยนะผู้บัญชาการกองพลเผิง ฉันเห็นว่าหมอซางกับพวกเขากำลังจะออกเดินทางภายในสองวันนี้ ฉันไม่อยากห่างจากพวกเขามากนัก”