“ฉันยังมีเรื่องต้องจัดการอีกนิดหน่อย”
“เรื่องอะไรเหรอ” ซางอวี่ถาม
“คราวนี้ที่ฝั่งนั้น ฉันต้องตั้งทีมผู้บริหารของตัวเอง เลือกคนไปด้วยได้บ้าง จางเป่าจู่กับหวังไหลฟู่ที่เคยร่วมงานด้วยกันที่แนวหน้า ฉันวางแผนจะพวกเขาไปด้วย
รวมทั้งโจวจั่นอันกับหลี่เหว่ยลี่
อยากพากู้เซวียนอี้ไปด้วยเหมือนกัน
แต่ฉันยังไม่รู้ว่าเขาคิดยังไง เตรียมจะไปคุยกับเขาดูก่อน“
“ก็ไปเถอะ ที่บ้านไม่มีเรื่องอะไรแล้ว
จัดการเสร็จเมื่อไหร่ คืนนี้เราก็ออกเดินทางกันเลยนะ“ ซางอวี่พูด
“ได้ คืนนี้ออกเดินทางก็ได้
ฉันจะขอรถจากทางองค์กรก่อน กลับบ้านแล้วขับรถก็สะดวกดี
ตอนออกจากหมู่บ้านซ่างเหอ เราค่อยนั่งรถกันอีกที“ เสิ่นจื้อหนานตอบรับ
“งั้นคืนนี้ก็กินข้าวกับคุณป้ากับพวกเขาก่อน”
“กินข้าวเสร็จ พอดึกสงบแล้ว เราสองคนก็แอบเดินทางกันเงียบ ๆ”
ซางอวี่หัวเราะเบา ๆ ออกมา “สองเรานี่เหมือนไปขโมยของกันเลยนะ”
“แบบนี้อย่างน้อยก็ประหยัดเวลาได้หนึ่งคืน
แม้จะมีคนตามไป ก็อาจตามไม่ทัน
พรุ่งนี้เช้าเราก็ถึงหมู่บ้านซ่างเหอแล้ว“ เสิ่นจื้อหนานพูด
“ได้ งั้นก็ตามที่เธอว่า”
“งั้นฉันไปเตรียมตัวเลยตอนนี้” เสิ่นจื้อหนานพูด
“ไปเถอะ” ซางอวี่ตอบรับอย่างยิ้มแย้ม
เสิ่นจื้อหนานออกจากบ้านและไปหากู้เซวียนอี้ก่อน
กู้เซวียนอี้ยังไม่รู้เลยว่าเสิ่นจื้อหนานกับพวกเขากลับมาแล้ว เห็นเขาแล้วตัวสะดุ้งนิดหนึ่ง “เธอกลับจากภูเขาแล้วเหรอ”
เสิ่นจื้อหนานพยักหน้า “อืม กลับมาแล้ว มีเรื่องจะบอกเธอหน่อย”