“หัวหน้า ไม่ดีแล้ว คนหายแล้ว จ้าวชื่อหลงหายตัวไป!”
......
กลางดึก เสียงกรีดร้องดังมาจากภายในโรงพยาบาล ฉินอวิ๋นที่กำลังหลับอยู่บนเตียงคนไข้ในห้องของป้าหวังสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที
สีหน้าเขาเปลี่ยนไปในทันใด พลิกตัวแล้วรีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว มาถึงห้องที่ใช้คุมตัวจ้าวชื่อหลง
แต่สิ่งที่เห็นคือ!
หน้าต่างสั่นไหวไปมาท่ามกลางพายุฝน เสียงดังเปาะแปะกระทบขอบหน้าต่าง รอยแตกร้าวเป็นใยแมงมุมกระจายบนกระจก
สายฝนถูกพัดเข้ามาในห้องตามลมแรง เปียกชุ่มเตียงคนไข้ที่ว่างเปล่า
เจียงเสียวโจวเต็มไปด้วยความผิดหวัง กำหมัดแน่น เส้นเลือดที่แขนโป่งพอง เธอก้มหน้าด้วยความละอายใจ: “ขอโทษค่ะหัวหน้า……”
“ฉัน……”
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรับภารกิจจากหัวหน้าแล้วทำไม่สำเร็จ ความรู้สึกผิดอย่างรุนแรงห่อหุ้มร่างกายเธอเอาไว้
ฉินอวิ๋นตบไหล่เธอเบา ๆ: “อย่าโทษตัวเองเลย เกิดอะไรขึ้น?”
เจียงเสียวโจวตอบ: “ฉันเพิ่งกินข้าวกับเทียนหรานพวกเธอกลับมา พอเข้ามาในห้องก็ไม่เห็นคนแล้ว”
“ฉันจำได้ชัดเจนว่าฉันใช้เชือกมัดจ้าวชื่อหลงไว้ เป็นวิธีผูกที่ซับซ้อนที่สุดของกองทัพเรา”
“แล้วเชือกก็เป็นเชือกหนังวัว มีดธรรมดาไม่สามารถตัดขาดได้ ต้องแก้ออกเท่านั้น ฉัน...ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน!”
“......”
ได้ยินคำพูดนี้ ฉินอวิ๋นก็ตกอยู่ในภวังค์คิด เขาเชื่อในสิ่งที่เจียงเสียวโจวพูดอย่างสิ้นเชิง
ถ้าอย่างนั้น ปัญหาคืออะไร?
ฉินอวิ๋นเดินไปที่ข้างเตียง มองดูเชือกหนังวัวที่กระจายอยู่บนพื้น แล้วย่อตัวลงเก็บขึ้นมาดูอย่างละเอียด