ตั้งแต่ก้าวออกจากโรงแรม จ้าวชิงซวงก็รู้สึกแปลกๆ ว่าหัวใจของตัวเองเต้นเร็วขึ้นเรื่อยๆ โดยไม่รู้สาเหตุ
ฝนที่ตกลงมาท่ามกลางความมืดมิดราวกับซ่อนเงื่อนงำแห่งอันตรายไว้มากมาย มุมที่มองไม่เห็นราวกับมีดวงตานับไม่ถ้วนจ้องมองมาที่ตัวเอง
จ้าวชิงซวงไม่รู้สาเหตุ แต่เพื่อความปลอดภัย เธอยังคงตัดสินใจพาคุณปู่กลับไปที่มณฑลเจียงก่อน
ยังไงซะก็นั่งเครื่องบินแค่ชั่วโมงกว่าๆ ไปกลับก็ไม่เสียเวลามากมาย
หลังขึ้นรถ ไฟหน้าสองดวงส่องสว่างไปจนสุดถนน
ฝนตกกระทบกระจกรถดังเปาะแปะไม่หยุด
“หนูคนนี้ กลัวปู่จะหลงทางหรือไง?”
จ้าวคั่วมองออกไปนอกหน้าต่าง แววตาที่ลึกซึ้งมีแววโล่งใจผ่านเข้ามา
เขาคิดว่าจุดจบของจ้าวชื่อหลงคงเป็นการลงโทษจากฟ้าที่มีต่อเขา
ใช่แล้ว!
เขาไม่ใช่คนดีอะไร
คนที่สร้างอาณาจักรใหญ่โตอย่างตระกูลจ้าวได้จากศูนย์ ฐานรากจะสะอาดบริสุทธิ์ได้อย่างไร
เขาทำได้เพียงรู้สึกว่าตัวเองทำดีที่สุดแล้ว แต่กลับทำไม่ได้ที่จะมือไม่เปื้อนเลือด
จ้าวชิงซวงทำท่าออดอ้อนแล้วพูดว่า “ทำไมล่ะปู่ หลานอยากกลับไปเป็นเพื่อนปู่ไม่ได้หรือไง?”
“ได้ๆๆ แน่นอนว่าต้องได้สิ!” จ้าวคั่วเข้าใจดีว่าหลานสาวกลัวว่าเขาจะรู้สึกหดหู่เรื่องของจ้าวชื่อหลง
เด็กคนนี้เป็นตัวตลกประจำบ้านมาตั้งแต่เด็ก
แต่พออายุมากแล้ว พอขึ้นรถ จ้าวคั่วก็เริ่มง่วงนอน ไม่ได้พูดอะไรอีก แค่มองดูทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเจียงหนานอยู่นอกหน้าต่างเงียบๆ