ป้าหวังใกล้จะตาย ฉินอวิ๋นไม่มีเวลาไปเสียเวลากับพวกนี้ ใครขวางทาง ก็ให้ใครคนนั้นตาย!
ได้ยินคำพูดนี้ เฉียนไห่รู้สึกอับอายขึ้นมาทันที ในฐานะประมุขตระกูลเฉียน ไปที่ไหนก็มีแต่คนประจบประแจงยกยอ
แต่คืนนี้!
โดนชายแก่คนหนึ่งเหยียดหยาม ดูถูก ปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า
แล้วตอนนี้ก็มีหนุ่มแปลกหน้ากล้าดีกล้าทำ ไม่แยแสคนที่เขาพามาด้วยเลยแม้แต่น้อย
เฉียนไห่โกรธมาก: "อวดดี!"
"แกมันอวดดี!"
"ในเมื่อแกหาที่ตายเอง ก็อย่ามาโทษฉัน หมอเจียง นี่เป็นเพราะพวกแกหาเรื่องใส่ตัว!"
พูดจบ เฉียนไห่ก็ส่งสายตาให้บอดี้การ์ดทุกคนที่อยู่หน้าประตู
วู้ด!
วินาทีถัดมา บอดี้การ์ดทั้งหมดขยับตัวอย่างพร้อมเพรียง ชักกระบองยืดออกจากเอว ฟาดอย่างแรง แล้วกรูกันเข้าไปหาฉินอวิ๋นด้วยสีหน้าโหดร้าย
เห็นดังนั้น เจียงเสียวโจวก็ชักมีดสั้นอีกเล่มออกมาจากอกแล้วยื่นให้ฉินอวิ๋น: "หัวหน้า เราสู้ด้วยกัน!"
ฉินอวิ๋นผลักมีดกลับไป: "ยืนอยู่ข้างหลัง มือแกสำคัญกว่า จะให้แก้มือกับพวกเศษสวะแบบนี้หรือ?"
ครั้งก่อนที่เผชิญหน้ากับพวกอันธพาลหลายร้อยคนที่หวังเทียนไห่นำมา ฉินอวิ๋นยังไม่ได้วอร์มร่างกายเลยก็ถูกเจียงเทียนหรานขัดจังหวะ
แต่ครั้งนี้!
ได้สู้เต็มที่เสียที
ฉินอวิ๋นพับแขนเสื้อขึ้น ยืนอยู่กับที่ ขวางอยู่หน้าเจียงเสียวโจวและเจียงหยู กำหมัดแน่น เหยียดมือไปข้างหน้าอย่างแข็งแกร่ง ราวกับคีมเหล็กคว้าตัวคนแรกที่พุ่งเข้ามา แล้วชกให้ล้มลงกับพื้นหนึ่งหมัด