กลิ่นอายสังหารอันหนาวเหน็บพลุ่งพล่านออกมาทันที เต็มไปทั้งกระท่อมไม้
ในชั่วขณะนั้น ออร่าของเจียงเสียวโจวก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ผ่านการฝึกฝนในกองทัพมาห้าปี นางไม่ใช่หญิงอ่อนแอที่ทำได้เพียงรักษาคนอีกต่อไป
นางรักษาคนได้ แต่ก็ฆ่าคนได้เช่นกัน!
มองดูคมมีดสั้น เฉียนไห่สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันที
หลินเหมยขมวดคิ้วมุ่น กำหมัดแน่น: "ฮึ!"
"ทั้งบ้านเป็นพวกไอ้ขี้ขลาดจริงๆ เอามีดสั้นมาขู่ใครกัน คิดว่าตัวเองเก่งนักหรือไง?"
พูดจบ หลินเหมยหยิบโทรศัพท์ออกมาทันที ตะโกนใส่อีกฝ่าย: "ขึ้นมา ขึ้นมาหมัด"
"เดี๋ยวนี้เลย!"
แผละ!
วางสายโทรศัพท์
ยังไม่ถึงหนึ่งวินาที ครืนๆ เสียงเครื่องยนต์คำรามราวกับสัตว์ร้ายดังมาจากในรัตติกาล รถจี๊ปทั้งห้าคันเร่งเครื่องพุ่งขึ้นมา ปิดถนนที่มุ่งสู่กระท่อมไม้
ตามมาด้วยกลุ่มบอดี้การ์ดชุดดำจำนวนมากกรูกันเข้ามา ล้อมกระท่อมไม้ไว้อย่างหนาแน่น
เห็นภาพนี้ เจียงหยู่นัยน์ตาเย็นชาลงทันที ผุดลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ตาเบิกกว้างด้วยความโกรธ!
"พวกคุณจะทำอะไร!"
ชัว!
เขานึกไม่ถึงเลยว่าคนสองคนนี้ยังมีแผนสำรองอีก?
คิดว่ามาคนเดียวซะอีก ที่ไหนได้ เตรียมการไว้พร้อมแล้ว
เจียงเสียวโจวสีหน้าเคร่งเครียด เห็นคนนอกมากมายขนาดนั้น ก็รีบเข้ามาบังหน้าคุณปู่ทันที
"หลีกไป!"
"ฉันยังไม่แก่" เจียงหยู่ดึงหลานสาวไปไว้ข้างหลัง สายตาเต็มไปด้วยสังหาร
หลินเหมยเอาแขนกอดอก เชิดคางขึ้น สายตาเย่อหยิ่งยิ่งนัก: "เข้ามาสิ ไอ้เด็กเวร นายไม่เก่งมากหรอกหรือไง?"
"รู้จักกลัวแล้วสิท่า!"
เจียงหยู่หรี่ตามองเฉียนไห่: "นี่คือท่าทีของการมาขอให้คนช่วยงั้นหรือ?"
เฉียนไห่กางมือทั้งสองออก ถอนหายใจอย่างจนใจ ขยี้ขมวดคิ้วของตัวเอง จากนั้นสีหน้าก็เย็นชาลง: "เมื่อกี้ยอมตกลงซะ ก็ไม่ต้องมีเรื่องแบบนี้ไหม?"