ในที่สุด ภายใต้การจัดการของหลิวย่า หลวงจีนก็ถูกผลักเข้าไปในห้องผ่าตัดอย่างราบรื่น เมื่อไฟสีแดงสว่างขึ้น ฉินอวิ๋นก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกในที่สุด
เขาเชื่อมั่นในฝีมือการรักษาของไป๋เหลียวเหนี่ยวเพื่อนร่วมรบของเขาเป็นอย่างมาก!
หันกลับมา เขาก็เห็นจ้าวคั่วนั่งอยู่บนม้านั่งยาว จึงอดไม่ได้ที่จะตะลึง แล้วถามว่า “หลงกั๋ว นายมาอยู่นี่ได้ยังไง ยังไม่กลับไปพักอีกเหรอ?”
หลิวย่าพูดด้วยความเป็นห่วง “ตั้งแต่ป้าหวังเข้าโรงพยาบาล หลงกั๋วก็เฝ้าอยู่ตรงนี้จนถึงตอนนี้เลย”
“อะไรนะ?” ฉินอวิ๋นตกใจสุดขีด
“หลงกั๋ว นายรีบกลับไปพักผ่อนเถอะ ร่างกายแก่ๆ แบบนี้ของนาย จะทนไหวได้ยังไง?”
“นายยังโทษตัวเองอยู่หรือเปล่า?”
ฉินอวิ๋นเดาเอา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “นายอย่าโทษตัวเองเลย มันไม่ใช่นายที่ตีเขา นาย…”
จ้าวคั่วยกมือขึ้นโบก ขัดขึ้นว่า “ไม่ต้องพูดแล้ว”
“ฉินอวิ๋น ฉัน…”
จ้าวคั่วกำลังจะพูดตัวตนที่แท้จริงของเขาออกมา แต่แล้วจู่ๆ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นในมือของฉินอวิ๋น
สายตาของฉินอวิ๋นเปลี่ยนไป รับสายแล้ววางไว้ที่หู “ว่า?”
“อะไรนะ?”
“เจอตำแหน่งของจ้าวชื่อหลงแล้วใช่ไหม? ดี ดี ดี เดี๋ยวฉันไปเดี๋ยวนี้”
“นายไม่ต้องส่งคนมา ฉันไปคนเดียวพอ!”
พูดจบ ฉินอวิ๋นเก็บโทรศัพท์ มองไปที่ทั้งสองคน “เจอจ้าวชื่อหลงที่ตีป้าหวังแล้ว ฉันจะไปจับมันกลับมาเดี๋ยวนี้”
พูดเสร็จ ฉินอวิ๋นก็หันหลังเดินจากไป ตั้งแต่ป้าหวังเกิดเรื่อง เขาก็ยังไม่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ แต่ความเหนื่อยล้าในร่างกายไม่อาจเทียบกับความโกรธแค้นในใจได้เลย