คำพูดนั้นจบลง เฉินเอ้อโก่วสั่นสะท้านไปทั้งตัว ราวกับถูกฟ้าผ่าลงกลางใจ มุมปากกระตุกไม่หยุด
ภาพตรงหน้าเฉือนใจดั่งมีดคม
นี่คือแฟนสาวที่คบหากันมาสามปี
แต่กลับไปนอนกับผู้ชายคนอื่น?
ยังเล่นกันบนโซฟา ขนาดนี้เลย?
นึกย้อนถึงสามปีแห่งความรัก เฉินเอ้อโก่วรู้สึกถูกทรยศอย่างที่สุด
ซูเย่าเย่าบอกว่าก่อนแต่งงานเธอไม่ต้องการมีอะไรกัน เฉินเอ้อโก่วจึงเคารพการตัดสินใจของเธอ ปกติเดินเล่นไม่ต้องพูดถึงเรื่องจูบ แม้แต่จับมือก็แทบจะไม่เคยจับ
ซูเย่าเย่าบอกว่าเธอชอบใช้เงิน อยู่บ้านใหญ่ ซื้อเสื้อผ้าสวยๆ ว่าจะเก็บเงินให้เขา เขาก็โอนเงินที่หามาได้ทั้งหมดให้เธอ
ซูเย่าเย่าอยากได้อะไร เขาก็พยายามทำให้เต็มที่ ในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง เขาคิดว่าตัวเองไม่เคยทำอะไรที่ผิดต่อซูเย่าเย่าเลย
แต่วันนี้ ผู้หญิงที่เขารักสุดหัวใจ กลับมอบความอัปยศที่เขาจำไปจนวันตายให้เขา ยังพูดอีกว่าพี่หวังอยากดู ก็ให้เขามาดู!
นี่มันไม่ใช่การเล่นเขาเหมือนหมาเหรอ?
ถึงจะโกรธขนาดนี้ เฉินเอ้อโก่วยังคงแค่กำหมัดแน่น ไม่ได้พุ่งเข้าไปชกต่อย
เขาน้ำตาไหลอาบ แขนที่สั่นเทาชี้หน้าถามว่า "เย่าเย่า ทำไมเธอต้องทำแบบนี้กับฉัน?"
"ฉันมีอะไรผิดต่อเธอ? ทำไมเธอต้องทำร้ายฉัน? ทำไม ทำไม?"
เห็นท่าทางเขาแบบนั้น ซูเย่าเย่ายกมือกอดอก สายตาเต็มไปด้วยความรังเกียจพูดว่า "ร้องไห้อีกแล้ว ร้องไห้อีกแล้ว นี่คือสิ่งที่ฉันดูถูกเธอ"