เฉินเอ้อโก่วตะโกนก้อง พลังทั้งหมดรวมเข้าไปที่กำปั้น ไม่คิดถึงผลเสียใด ๆ ทั้งสิ้น ตั้งใจจะเอาชีวิตชายคนนี้ให้ได้
แต่ชายคนนั้นกลับหัวเราะเย็นเยียบ คว้ากำปั้นของเฉินเอ้อโก่วได้อย่างแม่นยำ ท่าพุ่งหกคะเมนเหวี่ยง เหวี่ยงเฉินเอ้อโก่วลงกระแทกพื้นอย่างง่ายดาย
"ปัง!"
เป็นคนมีวิชาตัวจริง
"ว้าว พี่หวังเท่จังเลย เป็นสุภาพบุรุษสุด ๆ!"
ซูเย่าเย่าเบิกตากว้างปรบมือด้วยความชื่นชม นี่แหละผู้ชายที่เธอต้องการ องอาจ แข็งแกร่ง เฉินเอ้อโก่วขยะแบบไหนกันจะเทียบได้
"นั่นสิ ไอ้เด็กส่งอาหารเดนตาย จะมา..."
แต่พูดยังไม่ทันจบ จู่ ๆ ก็รู้สึกเย็นวาบขึ้นที่กระดูกสันหลัง
หวังทงหันกลับไป ก็เห็นฉินอวิ๋นปิดประตูแล้วเดินเข้ามา
หวังทงเลิกคิ้วขึ้น: "ไอ้หมา ก็อยากโดนตีด้วยเหรอ?"
ฉินอวิ๋นหัวเราะ: "มาสิ"
"หาความตาย" หวังทงไม่เคยเห็นใครมาขอตีแบบนี้มาก่อน ถึงกับปิดประตูเองเลยสินะ งั้นก็ต้องสั่งสอนให้หลาบจำ
เขาชกเข้าประชิดตัว แต่ที่คิดไม่ถึงคือ ฉินอวิ๋นเร็วกว่า หมัดของเขายังไม่ทันจะออกไป
ก็เห็นฉินอวิ๋นใช้ท่าล็อกคอ จับคอเขาไว้ได้ แล้วกดลงไป กระแทกหัวของเขาอย่างแรงลงบนโต๊ะกระจก
"เพียะ!"
เสียงดังสนั่น โต๊ะกระจกทั้งใบแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ ทันที
หน้าผากของหวังทงกระแทกเป็นแผล เลือดไหลออกมาเป็นสาย
ฉู่
เห็นภาพนี้ ซูเย่าเย่าตกใจกลัวจนร้องกรี๊ดปิดปาก: "พี่หวัง!"
"ไปให้พ้น!" ฉินอวิ๋นส่งสายตาดุดันออกมา