ฉินอวิ๋นเหลือบมองตัวเองแล้วรีบกุมอก
“ไม่เกี่ยวกับผมนะ!”
“ผมแค่นอนกับคุณคืนเดียว”
ฉินอวิ๋นก็แปลกใจเหมือนกัน แค่มาค้างที่บ้านเฉินเอ้อโก่วคืนเดียว ตื่นเช้ามาปุ๊บ เขาก็โดนบอกเลิกแล้ว?
หรือว่ากลางดึกแฟนของเขามาตรวจห้อง แล้วเห็นผู้ชายสองคนนอนอยู่บนเตียงก็เลยเข้าใจผิด!
แต่ใครจะรู้ เฉินเอ้อโก่วกลับก้มหน้าอย่างหดหู่ ส่ายหน้าแล้วพูดว่า “มันไม่เกี่ยวกับคุณแน่นอน เย่าเย่าบอกว่า ฉันจนเกินไป”
“บอกว่าฉันก็แค่คนส่งอาหารจัญไร ไม่มีสิทธิ์แต่งงานกับเธอ”
พอได้ยินแบบนี้ ฉินอวิ๋นก็เผลอกระตุกมุมปาก พูดตามตรง ตัวเขาเองก็ไม่ได้ต่างจากพวกจัญไรเท่าไหร่
หลังปลดประจำการ นอกจากการมีเงินบำนาญห้าแสน ด้านการศึกษาก็ไม่มี รู้จักแต่ฆ่าคน อย่าอื่นไม่เป็น
ขนาดนี้ ยังมีสาวงามเจ็ดคนตามจีบ!
ส่วนเอ้อโก่ว แม้จะไม่ต่างจากเขาเท่าไหร่ แต่อย่างน้อยก็ยังส่งอาหารด้วยน้ำพักน้ำแรงตัวเอง หาเงินเดือนละหนึ่งถึงสองหมื่น!
เก่งมากแล้ว
คนแบบนี้ กลับถูกหาว่าเป็นจัญไรจนโดนบอกเลิก
คิดถึงตรงนี้ ฉินอวิ๋นก็แปลกใจอีกครั้ง “เอ้อโก่ว นายหาเงินเดือนตั้งมากมาย ไม่ต้องเช่าบ้านใหญ่โตหรอก แต่อย่างน้อยก็ควรเช่าห้องหนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นได้ แล้วทำไมมานอนอยู่ห้องใต้ดินแบบนี้?”
ไม่ใช่ว่าฉินอวิ๋นรังเกียจ แต่รู้สึกแปลกใจต่างหาก
เฉินเอ้อโก่วเช็ดน้ำตาที่มุมตา แล้วพูดเสียงต่ำ “เย่าเย่าชอบซื้อเสื้อผ้า ชอบช็อปปิ้ง ชอบแต่งหน้า ผมก็เลยส่งเงินส่วนหนึ่งให้เธอทุกเดือน”