เมื่อมองเห็นชายฝั่งห่างออกไปเรื่อย ๆ แมงป่องพิษก็คลายความระมัดระวังลง จ้องมองไปยังทะเลอันไกลโพ้น
ฝูงนกนางนวลบินผ่านท้องฟ้าอันมืดครึ้มเป็นกลุ่ม ๆ คลื่นทะเลซัดสาดเป็นสองข้าง ดอกฟองขาวกระจายตัว
เมื่อนึกถึงภารกิจครั้งนั้นที่ถูกรุมล้อมจนต้องหนีมาถึงจีน แมงป่องพิษรู้สึกเหนื่อยล้าทางจิตใจถึงขีดสุด
เพื่อทำภารกิจนั้นให้สำเร็จ เพื่อให้ได้มาซึ่งข้อมูลเฉพาะ "การสำรวจมิติโบราณร่วมกันของหน่วยรบพิเศษร้อยประเทศ" หน่วยงูพิษต้องเสียสละอย่างหนัก
เดิมที หน่วยงูพิษมีนักฆ่าสิบสองคน ล้วนเป็นทหารหน่วยรบพิเศษชั้นยอดที่หนีออกจากประเทศทั่วโลก
แต่เพื่อทำภารกิจนี้ให้สำเร็จ พวกเขาสูญเสียไปถึงหกคน หลังจากหนีมาถึงจีน คิดว่าจะทำเรื่องใหญ่ครั้งหนึ่งแล้วถอนตัว แต่กลับสูญเสียเพื่อนร่วมทีมไปอีกสองคน
ตอนนี้ตู้จือจูก็ตายอีก
จากสิบสองคน เหลือเพียงสามคน
คิดถึงตรงนี้ สายตาของแมงป่องพิษเย็นชาลงทันที จ้องมองไปที่จ้าวชิงซวง
เขายิ้มเย็นชา เดินเข้าไปหาเธอ ยื่นมือไปเชิดคางอันงดงามของเธอขึ้น: "ว่าแต่ ฉันควรจัดการเธอยังไงดีล่ะ?"
จ้าวชิงซวงไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย: "จะฆ่าจะแกง เชิญตามใจ"
นักฆ่าอีกสองคนได้ยินดังนั้น ก็ยิ้มอย่างหยาบโลน: "หัวหน้า ผู้หญิงสวยขนาดนี้ ฆ่าทิ้งน่าเสียดายจริง ๆ"
"ใช่สิหัวหน้า พวกเราไม่ได้แตะต้องผู้หญิงมานานแค่ไหนแล้ว ปล่อยให้พวกเราเถอะ!"
"..."
คำพูดนี้ทำให้จ้าวชิงซวงใจสั่นขึ้นมาทันที ประสาทตึงเครียด ผู้หญิงที่ถูกจับเป็นเชลย ในสนามรบถือเป็นเรื่องโหดร้ายที่สุดเสมอ