กระบวนการทั้งหมดไม่ยืดเยื้อ ฉับไวและเด็ดขาด ไม่ปล่อยให้ทั้งสองมีโอกาสขัดขืนหรือส่งเสียงรบกวนได้แม้แต่น้อย
แทบจะในพริบตา นักฆ่าระดับแนวหน้าสองคนที่ถูกนานาชาติหมายหัวก็สิ้นใจอยู่ในมือของฉินอวิ๋น
ฉินอวิ๋นดึงมีดสั้นออกมา เช็ดคราบเลือดบนเสื้อผ้าของอีกฝ่าย
“แผละ!”
จากนั้นมือก็ดันไปข้างหน้า ร่างของทั้งสองคนล้มลงกับพื้นทันที ใต้ร่างก็รวมตัวเป็นแอ่งเลือดอย่างรวดเร็ว
“อือๆๆ...”
จ้าวชิงซวงดิ้นอย่างบ้าคลั่ง
ฉินอวิ๋นตอบสนองทันที: “อุ๊ย ลืมไป”
เขาหันกลับไปใช้มีดสั้นตัดกุญแจมือที่ล่ามจ้าวชิงซวง แล้วดึงผ้าอุดปากออก
“หัวหน้า!”
วินาทีนั้น จ้าวชิงซวงก็พุ่งเข้ามาทันที แขนทั้งสองโอบรอบคอของฉินอวิ๋นแน่น หน้าน้ำตาไหล ร่างกายสั่นเทา
“หัวหน้า...”
“หัวหน้า...”
จ้าวชิงซวงมีความอัดอั้นและความเศร้าโศกเต็มท้องอยากระบายออกมา แต่คำพูดพันพันติดอยู่ที่ลำคอ ร้องไม่ออก มีเพียงน้ำตาที่ไหลรินลงจากหางตา
ฉินอวิ๋นตบหลังจ้าวชิงซวงเบาๆ ปลอบ: “ไม่กลัว ไม่กลัว”
“ฉันจะทิ้งเธอไปได้ยังไง ไม่เป็นไรแล้ว เพื่อน”
จ้าวชิงซวง: “...”
นางโกรธจนอ้าปากกัดไหล่ของฉินอวิ๋น
“ฟึ่บ!”
ฉินอวิ๋นไม่ทันตั้งตัว สูดลมหายใจเย็นเข้าปากทันที
จ้าวชิงซวงผลักฉินอวิ๋นออกไป พูดเสียงบึ้งตึง: “ได้เลย ยังเรียกฉันว่าเพื่อนอีก”
“ฉันเป็นผู้ชายหรือไง?”