ชั่วพริบตา จ้าวชิงซวงก็เป็นอิสระ ดวงตาของนางเยือกเย็น มือวาดดั่งสายฟ้า แทงมีดสั้นไปข้างหน้า
ตู้จือจูสีหน้าเปลี่ยนไปทันที เพราะท่าทางของเขากำลังหมอบอยู่ในพื้นที่แคบ จึงทำได้เพียงใช้ความจำของกล้ามเนื้อยกมือทั้งสองขึ้นมาอย่างไร้สติ
ในจังหวะที่มีดสั้นเกือบจะเสียบเข้าลูกตาของตู้จือจู มือใหญ่ทั้งสองของเขาก็คว้าข้อมือของจ้าวชิงซวงเอาไว้ได้อย่างทันท่วงที
ในอากาศ เห็นเพียงชายหนุ่มร่างใหญ่ที่แขนทั้งสองข้างกระพือเหมือนปีกผีเสื้อ
เป็นเพราะเขาหาจุดออกแรงไม่ได้เลย ร่างกายบิดเบี้ยวเกินไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งต้องรับประกันไม่ให้หัวเกินเส้นขอบหน้าต่างรถ มิฉะนั้นจะโดนมือปืนนอกนั้นยิงหัวแตก
ความกดดันทางจิตใจที่รุนแรงและการจู่โจมอย่างกะทันหันของจ้าวชิงซวงทำให้เขาตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบในทันที
ปลายมีดที่คมกริบอยู่ห่างจากกระจกตาของเขาเพียงไม่กี่เซนติเมตร
"ให้ตายเถอะ กำลังของแกผู้หญิงคนนี้มันใหญ่เหลือเกิน!!!!"
แรงของผู้ชายธรรมดาย่อมเหนือกว่าผู้หญิงมาก แต่เขาคาดไม่ถึงเลยว่าร่างที่ดูบอบบางของจ้าวชิงซวงจะระเบิดพลังที่น่ากลัวขนาดนี้ออกมาได้
สองมือแทบจะจับมือเดียวของจ้าวชิงซวงไว้ไม่อยู่
"ตู้จือจู!" ตู้เซียะตอบสนองอย่างรวดเร็ว สีหน้าเปลี่ยนเป็นตกใจ รีบชักปืนพกออกมาจากเอว
แต่ทว่า
ในตอนที่เขากำลังจะขึ้นลำกล้อง
"ฉึก!" ได้ยินเพียงเสียงมีดบาดเนื้ออันแผ่วเบา
มีดสั้นเล่มนั้น แทงเข้าลูกตาของตู้จือจูอย่างแรง
"อ๊าาาาาาา!"
เสียงกรีดร้องอันน่าสยดสยองดังก้องไปทั่วรถในทันที