ไม่นานนัก หวังทงก็มีเหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มหน้าผาก สีหน้าเจ็บปวดราวกับจะทนไม่ไหว สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ อย่างต่อเนื่อง
โหดร้าย
โหดร้ายเกินไป
เขาไม่เคยเจอคนที่โหดร้ายขนาดนี้มาก่อน แค่พูดไม่ลงตัวก็เหยียบขาตัวเองหักซะแล้ว
นี่นายเป็นคนเจียงหนานจริง ๆ หรือเปล่า?
ไม่เคยได้ยินชื่อเสียงของตระกูลหวัง จักรพรรดิใต้ดินแห่งเจียงหนานงั้นเหรอ?
ตัวเองก็ยกชื่อของหัวหน้าหวังหยางออกมาหมดแล้ว ฝ่ายตรงข้ามยังกล้าเหยียบขาตัวเองหักอีก?
หวังทงกัดฟันแน่น รูม่านตาสั่นระริก ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังแค้นใจจนฟันกรอด ไม่ยอมแพ้เด็ดขาด
"ไอ้สารเลว..."
"แก..."
"แก!"
ฉันขอยืนยันว่าอีกเดี๋ยวจะทำให้แกตายอย่างทรมาน ฉันจะให้แกรู้ถึงผลของการกล้ามายุ่งกับฉัน ให้มันรู้ไป ฉันจะทำแน่นอน ฉันจะทำแน่นอน
เขาไม่เชื่อหรอกว่า พอหัวหน้าของตัวเองมาถึง จะยังจัดการไอ้หนุ่มนี่ไม่ได้?
ฉินอวิ๋นยิ้มเย็น ๆ คลายมือออก แล้วเตะเขาล้มลงกับพื้น
เมื่อเวลาผ่านไปทีละนิด เฉินเอ้อโก่วสีหน้าเริ่มลำบากใจ ตอนที่ส่งอาหารตามสั่งอยู่ข้างล่างมานาน ก็พอจะได้ยินชื่อเสียงของหวังหยางมาบ้าง
นั่นเป็นคุณชายใหญ่ของตระกูลหวัง เป็นคนโหดเหี้ยมในวงการอันธพาลท้องถิ่น ไอ้พวกเสเพลไฮโซหลายต่อหลายคนยังไม่กล้าแหยมกับไอ้บ้าแบบนี้เลย
เพื่อตัวเอง เกล้าเฉินต้องไปปะทะกับคนโหดแบบนี้
เฉินเอ้อโก่วไม่อยากให้เพื่อนซี้ต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย รีบพูดขึ้นว่า "เกล้าเฉิน ไม่เช่นนั้นเราไปกันเถอะ!"